Een laatste sinterklaasviering

Terwijl ik in de schemering mijn auto in een bocht de parkeerplaats op rijd, zie ik licht branden achter de ramen van het huis waar ik heen ga. Een man ligt op het hoog-laagbed bij het raam, met achter hem de familie zichtbaar lachend en druk pratend aanwezig rondom de keukentafel. Ik loop naar de voordeur en zie dat de familie sinterklaas aan het vieren is. Kinderen met pietenmutsjes op en zwarte vegen in het gezicht, druk klauterend op hun vader onder het huiselijke licht. Hun opa die vanuit het bed geniet van dit uitzicht. Dit zal de laatste sinterklaasviering zijn met opa.

De drempel over

Even een pijnlijk moment. Moet ik nu door mijn aanwezigheid hen er weer aan herinneren dat hun dierbare ernstig ziek is? Is er echt niet afgebeld? Ik open de sleutelkluis, maar bedenk me dat niemand mij nog had gezien. Toch maar aanbellen, dan kom ik niet al onverwachts binnenvallen. Een zoon doet open en ik merk dat ik gewoon welkom ben. Hij loopt naar binnen en gaat verder met het stoeispel met de kinderen.

Warmte en gezelligheid

Ik begeef me ondertussen naar de zieke man en voer op de bedrand een kort gesprek, waarin ik naar de pijn vraag, de stoelgang en of hij wat drinken wil. Er wordt in de keuken gegrapt dat ze hem niet zullen bedienen. De gezelligheid gaat gelukkig gewoon door. Over een op de grond liggende kleinzoon stap ik naar de kast waar de medicijnen liggen. Ook de gesprekken aan de keukentafel klinken onverstoord. Af en toe wordt er gereageerd op de antwoorden van hun vader. Uit de cynische opmerkingen haal ik op dat de familie zich zorgen maakt om hem. Hij zal niet snel om hulp vragen. Ik hoef er nu niet op in te gaan, maar kijk de familie even begripvol aan.

Als een geest probeer ik me verder zo onzichtbaar mogelijk door de kamer te bewegen en vervolgens weer het huis te verlaten. De man op bed begroet mij hartelijk. Hij ziet meer geel en meer vermagerd, maar oogt tevreden. Vanavond laat zal ik nog eens bij hem komen voor de laatste nachtzorg. Lopend naar de auto zie ik hem met zijn kleinzoon nog een dikke knuffel geven op zijn bed. Samen zwaaien ze me uit.

Ik rij weer verder mijn route af, het beeld van hem en zijn familie achter het raam in gedachten. De volgende dag vier ik sinterklaas met mijn familie en ben ik maar wat blij dat ik iedereen nog om me heen heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.