Raceverslag Bergrace by Night

Met twee andere dames ging ik weer naar Ouwehands Dierenpark. Ik ga vaak met een vast clubje bekenden naar de hardloopwedstrijden. Dan is het altijd net iets gezelliger dan alleen gaan.
De weg was rustig, parkeren ging weer prima. Het muntje weer ingeleverd voor het bekende lichtstaafje in het gezellige discotheekachtige junglerestaurant vol andere lopers. Ondertussen finishten daar de lopers van de 3,3 km net voor de deur. We liepen naar de bus (lekker warm!) en na een kort ritje moesten we vervolgens een klein half uurtje wachten bij de kerk in het centrum van Wageningen. Wat een kou!
Gelukkig zijn daar ook de kroegen die open waren en terrasverwarming hebben. Eigenlijk mocht ik niet klagen, want het was droog en er was weinig tot geen wind. We baanden ons wat dichter bij de menigte en vonden een redelijk beschut plekje met een vleugje warmte van de verwarming. Hulde aan deze kroegbazen, want iedereen gaat er naar het toilet, niemand koopt een drankje (tenzij je met een volle blaas wil hardlopen), iedereen wil bij de verwarming staan EN ze zijn een belangrijk onderdeel van de gezellige sfeer op het plein. Zouden ze vergoeding krijgen? Of is het gewoon stom dat er geen gratis toiletten beschikbaar zijn bij de start?
De warming-up. Aangezien ik bij de kroeg stond deed ik nu maar niet mee, zo tussen de bloembak, mijn loopmaatje en wat pratende mensen achter me. Maar normaal zou ik wel mee hebben gedaan, daar bij het podium en de start. De mannen mochten tien minuten  eerder beginnen. Daarna de vrouwen. Al gauw viel het me op dat er meer jonge meiden meededen dan oudere dames, vergeleken met de race in november. Het aantal was ook wat kleiner.
Na het startsein om 22.15 uur, kwam ik meteen lekker op dreef. Al gauw liep ik de meute hobbelende meiden voorbij. Zelf ben ik er ook één, maar dan net iets sneller. En de essentie is dat je je geaccepteerd voelt, op wat voor tempo je ook zit. Ik voelde me weer als een springende koe die voor het eerst weer naar buiten mocht en ik raakte mijn loopmaatjes snel kwijt. Ik had behoefte aan een leeg stukje asfalt voor me, zonder wiebelende achterkanten voor me. Een tijd lang bleef ik lopen bij een meisje in het roze met een groene lamp om haar arm, mijn haas.
Na de oversteek kreeg ik dan toch zijsteken in mijn buik. Gelukkig hoefde ik niet meteen te stoppen, maar moest wat gas terug nemen om door te kunnen gaan. Mijn haas sprintte vooruit. Wel gaf het psychisch even een klap. Op dit stuk begon het ook te regenen. Eerst even niet erg, het koude water op mijn verhitte gezicht, maar het maakte alles wel wat zwaarder. Onderweg stonden wat punten met muziek en laserverlichting, dat best enerverend werkte.
Na een tijd lang niet lekker lopen en balen, hoorde ik achter me een deelneemster tegen haar loopmaatje zeggen dat ze beter door haar neus kon inademen. Ik was helemaal vergeten dat dat ook kon helpen bij zijsteken, dus ik probeerde het meteen. Het werkt! Dus bij deze: meisje met kort haar, geel shirtje, die een sprintje voor me nam op de Grebbeberg, bedankt!
De berg, oftewel de laatste kilometer. Ik heb me een hele tijd in moeten houden met lopen en dat is maar goed ook. Ik had nog energie over voor dit zware stuk. De regen kwam alsmaar harder uit de lucht zetten. Het donkere bos naderde. Mijn buikpijn verdween meteen bij de berg, mede ook vanwege een ander loopje. Korte, hogere passen. Geleerd bij een testloop in 2014. Het grind, het natte zand, modder en plassen, alles voelde ik onder mijn voeten voorbij komen. Het voordeel is dat er nu geen dennenappels of kastanjes en takken te voelen waren (of wat het ook mocht zijn in het najaar). Ook de grote stenen waren er niet. Misschien dat alles netjes was opgeruimd of het is het voordeel van het voorjaar. Wel was het pikkedonker, op de mooie vlammetjes langs de weg na, want er waren maar weinig lopers om mij heen met lampjes.
De berg overleefd zonder te lopen, kwam ik boven met loodzware benen. De bocht om, langs de straatverlichting, het publiek… Ik kreeg wat meer energie en ik kon weer een eindsprintje trekken. Hatsaflats. Het was weer gelukt!
De sportdrank van ‘Freeway’ (Lidl) was trouwens erg lekker en de medaille krijgt weer een plekje in mijn kast. De andere meiden kwamen al gauw en een loopmaatje die dit jaar niet mee kon doen stond ons heel lief op te wachten met bloemen. Met het zweet en de regen werd het het al gauw een koude bedoeling, dus hup, de jassen gepakt in het jungle restaurant, een foto voor Facebook en terug naar de auto. Gelukkig hadden we plastic tassen onder onze schoenen, want thuis in het licht zag ik dat mijn schoenen en onderbenen onder de blubber zaten. IJskoud heb ik heel lang onder een hete douche gestaan, wat was ik daaraan toe! Met spierpijn de volgende dag schrijf ik deze blog. Kapot was ik vanmorgen toen ik voor het afzwemmen van Lukas weer op tijd op moest staan, maar verder rustig aan gedaan vandaag. In november doe ik waarschijnlijk gewoon weer mee, want het blijft altijd een gezellige en sfeervolle run!
IMG_20160416_090908

4 reacties

  1. Pingback: Fotodagboek: afzwemmen, hardlopen en hiken! – Mama, kijk!

  2. Pingback: Hardlopen met of zonder muziek – Mama, kijk!

  3. Pingback: Hardlopen met of zonder muziek – Kijk Mama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Terug naar boven