Onze herdenking op 4 mei 2016

Het is half 8 in de avond. We hadden pannenkoeken gegeten en de kinderen waren nog heerlijk in de tuin aan het spelen in het lekkere zonnetje. Eigenlijk jammer om dit mooie tafereel te stoppen. Een mooi moment om eindelijk eens die vloer binnen te dweilen. Daarna nog even gauw de ramen die door de avondzon altijd mega vies lijken en ondertussen riep ik de kinderen naar binnen om alvast de pyjama’s aan te trekken. Het werd al frisser, dus zo zonde vond ik het niet meer om ze te laten stoppen. De buitendeur ging dicht.

Om 10 voor 8 zaten de heertjes muisstil op de bank onzichtbaar te zijn omdat ze nooit naar bed willen. Ik deed de TV aan en vertelde ondertussen dat er vandaag dodenherdenking is. “Dan denken we aan hoe het zou zijn als er oorlog zou zijn geweest. Vroeger was er wel oorlog, toen mijn opa en oma nog klein waren, maar nu niet meer. Wat vind je daar nou van. Je mag dan straks, als het twee minuten stil is, nadenken over wat je van oorlog vindt. En als het afgelopen is, mag je weer wat vragen aan mama.” Nog even gauw de vlag halfstok naar buiten, want dat was ik bijna vergeten.

Om de één of andere reden vond Lukas (6) dit meteen reuze boeiend en deed goed mee. Misschien omdat hij zich nog heel iets herinnert van vorig jaar. Natuurlijk reproduceerde hij het hele verhaal nog een keer aan Julian (5) die ook mee moest doen van hem.

‘Moeten we nu stil zijn mama?’

‘Nee, nog niet. Straks als ze dat zeggen op TV. Je moet goed luisteren naar die meneer.’

‘Nu?’

‘Nee, kijk, ze lopen nog. Straks gaan ze stil staan. En ze gaan nog een krans neerleggen. Weet jij wat dat is, een krans?’

‘Ja! Dat is net als een kerstkrans… Is DAT de krans? Wooow Julian, moet je zien! Dat is de krans! Mam, waarom hangt daar een medaille?’

‘Een medaille?’

‘Ja, daar!’

‘Dat is een strik.’

‘Oh…

Moeten we nu stil zijn?’

‘Nee, ze zijn nog aan het voorbereiden. Als de meneer met de trompet heeft gespeeld, gaat het beginnen.’

Oke, dat was duidelijk. We zaten op de bank naast elkaar en omdat Ian toevallig de laatste voeding wilde legde ik hem meteen maar aan. Het was zover. ‘Moeten we nu stil zijn?’, altijd maar bevestiging zoekend. ‘Ja’ fluisterde ik. En het was muisstil.

Na twee minuten begon de muziek en Lukas zei heel trots tegen Julian: ‘Zo, Julian, en wat ging jij denken toen je stil moest zijn?’ En Julian zei: ‘Aan alle mensen ging ik denken, die daar staan.’ (misschien dacht hij dat hij op beeld oorlog had moeten zien, bedacht ik me later) Ik ook, vertelde ik. En Lukas? Ik kreeg weinig antwoord, maar ‘hij hoefde niet te huilen’.

‘Nee, ik ook niet, zei ik. Er komt nog een kindje met een gedicht, praten. Luister maar.”

‘Is dat een kindje?’

‘Ja’

‘Mama, huil jij?’ (ik word nauwlettend in de gaten gehouden)

‘Nee hoor, misschien een klein beetje.’ (nog steeds emotioneel incontinent)

‘Ik nog steeds niet. Mama, zijn die opa’s en oma’s daar dood?’

‘Nee, maar hun vrienden van vroeger wel, in de oorlog, maar hun leven gelukkig nog.’

‘Oh… En die dan? Die de krans legt?’

‘Nee die leven nu nog allemaal, nu is er geen oorlog meer. Vroeger toen zij klein waren wel. Maar hun zijn niet dood gegaan.’

‘Nee. En wij gaan allemaal dood he.’

Vervolgens zaten ze bij iedere krans een ‘Woooooh!’ en een ‘Moet je kijken, nog één!’ uit te roepen. ‘Mama, wanneer komen de kinderen dan?’ … ’50??! Zoveel?’

Marc pakte ondertussen een Okki en begon maar te ‘lezen’. Julian bleef maar serieus naar de TV staren, onder de indruk van de mensen, de bloemen, de vlag en de koning. Ondertussen zijn bedenkingen hebben over het praatje tussen mij en Lukas.

‘Zullen wij dat later ook doen?’ vroeg ik aan Lukas, ‘samen een bloemetje neerleggen bij een gedenksteen?’

‘Neuh dat durf ik niet’.

‘Oke dan ga ik wel met Julian, of als je groter bent. Als je groter bent begrijp je het ook veel beter allemaal.’

‘Okeuj.’

 

We gingen tanden poetsen na afloop.

‘Mama, als ik dood ben en ik ben begraven dan kun jij dan graven en kijken of ik een skelet ben geworden en of mijn botten er al liggen en dan in een doosje doen en dan kun je Lukas erop schrijven hè?’

‘Ja hoor, is goed’.

 

Nu denk je vast dat ze niet konden slapen, maar dat ging gelukkig goed. Ze waren sowieso al moe van het vele buiten spelen van vandaag. En we zijn inmiddels al best gewend om over ‘dood gaan’ te praten. Dat scheelt ook wel een beetje denk ik. Maar wat blijft het toch lastig dit soort dingen uit te leggen aan die ukkies. Hoe doen jullie dat op 4 mei?

5 reacties

  1. Hihi wat leuk in beeld gebracht. Mijn uk zal hier nog niet zo heel veel van begrijpen, ookal is hij wel erg ver voor zijn leeftijd (eind mei 2jr). Hij was uit het niets superdruk tijdens de herdenking. Misschien juist omdat ik hem nadrukkelijk verzocht om stil te zijn. Geinig spelletje is dat natuurlijk. Heb me 2 min lang kapot geschaamd, Hopend dat de buren het niet zouden hoorden.. 10 seconden nadat hij stil was waren de 2 stilteminuten alweer voorbij. *zucht*. Volgend jaar beter……

    • Ramona

      Ja balen, maar ik kan er ook wel om lachen (nu). Een paar jaar geleden had ik dat ook nog hoor. En volgend jaar waarschijnlijk ook als de kleine bijna 2 is. De buren begrijpen dat vast wel. En anders maar niet 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.