Bevallingsverhaal van Marc

Kijk, ik heb nu een groei gezien van 6 naar 10+ lezers per dag op mijn blog. Echt vet! Maar eigenlijk zou een nieuw bevallingsverhaal best nog een nieuwe boost kunnen geven. Dat lukte ook een beetje de vorige keer toen ik mijn vierde bevalling beschreef.

WP_000010

Ik zou iets kunnen vertellen over mijn derde bevalling, maar zit iedereen daar op te wachten? Over al die bekende toeters en bellen rond het ziekenhuisbed en het eindeloze pijn lijden, dat je vraagt om pijnstilling maar het niet krijgt, terwijl ze je bij de verloskundige praktijk, als in een soort snoepjeswinkel, lekker maken met folders over 17 soorten pijnstilling waaruit ‘je kan kiezen’, weet je wel? Dat soort verhalen? Daar zit toch niemand op te wachten? Dat leest ook zo van, *met rollende ogen* ‘been there, done that’. Wel nee….het moet wel een beetje leuk blijven.

Kijk. Ik kreeg mijn derde kind gewoon overdag, mijn moeder was telefonisch te bereiken en kwam oppassen op de oudste twee kinderen. Dus dat ging best relaxt en ook de bevalling is veel vlotter weet je wel, zo drie kwartier na binnenkomst in het ziekenhuis had ik mijn derde kind al. Hoppa! Ja iets over een harde baarmoederrand hadden ze al gelezen van de vorige bevalling. Daar werd goed mee omgegaan ook. Dus best chill. Ja, ademen deed hij even niet en gezellig de navelstreng doorknippen kon in alle haast ook ineens niet, maar uiteindelijk na alle commotie was alles echt goed gekomen. Gelukkig wel, maar toch best Boooring… Toch?

547228_10150641735702857_1080838760_n

Tenzij er iets grappigs aan het verhaal is, of iets met een beetje extra drama erin. Iets als dat de toekomstige papa de auto niet voor het ziekenhuis mag parkeren ofzo. Haha! Te ongeloofwaardig misschien. Maar wel een grappig element. Kun je je voorstellen dat er dan zogenaamd zo’n ‘parkeerwachter’ met zo’n dikke snor, zo voor je auto komt staan en dan zegt dat ‘jij’ wel mag blijven wachten op de stoep en ‘jij’ (toekomstige papa) niet? Dat de auto volgens snorremans wel eerst weggereden moet worden en ze een hoogzwangere puffende dame op straat laten staan ofzo. Hahaha! Ach nee, dat is te erg.

Ik schrijf wel dat die meneer een rolstoel uit de gang pakte voor mij als hoogzwangere dame. Anders is het echt te bont. Zo’n kind dat op straat geboren moet worden voor het rokershok bij mensen met infuuspalen en zuurstoftankjes is ook een beetje overdreven gedacht.

Ja laat hem dan ook die rolstoel ff naar binnen duwen. Maar papa is al lang en breed uit beeld hè, die had niet eens de kans even ‘tot straks’ tegen zijn geliefde te zeggen. Laat staan een kus. Gewoon totaal overdonderd door snorremans. Kom op, er moet wel een beetje actie in het verhaal zitten…

WP_000004

En dan van die kleine details erbij weet je wel, dat je als vrouw dan echt zwaar weeën zit weg te puffen enzo, en bijna niet in de stoel kan blijven zitten van de pijn. Ach gos. Ja en dan gewoon in nachtgoed zo pontificaal het ziekenhuis in gereden worden door de parkeerwachter, haha. Ja die met die snor. Beetje oude man enzo, dat je denkt van hey, is dat de vader? Maar als je dan goed kijkt naar die oude ongeschoren man heeft hij een uniform aan van de parkeerservice. De parkeerservice voor hoogzwangere dames in rolstoel! Ja mijn fantasie draait een beetje door.

Ohja en dan gewoon in de hoofdingang waar de grote mensenmassa loopt, even voor de verbeelding. Dat leest wat leuker. Zo al die ogen op de arme vrouw gericht die los gerukt is van haar daadwerkelijke man en op het punt staat te bevallen, niet op straat dan, maar met rolstoel (vergeet niet het 50 cent muntje) door de grote mensenmassa geduwd en dan in de entreehal geparkeerd wordt door de parkeerdienst. Niet bij de balie, maar gewoon tussen de pilaren zo midden in de loop. Ja en dan niks! Ja, wachten wel! Dat zou afzien zijn!

WP_000011

‘Ze nam het heft in eigen handen en kwam uit de stoel, wist zichzelf achter de rolstoel te krijgen en duwde de rolstoel de gang door richting de verloskamers terwijl ze haar persweeën op trillende benen nog wegpufte’. Ja ik heb wel moeite met een spannend verhaal op schrijven, maar de fantasie is er. Zij in zo’n foute roze met blauw geruite pyjama weet je wel, zo één van de uitverkoop bij Livera, waar ze nu enorme spijt van heeft achter die rolstoel. Ach wel nee, dat kan zo’n vrouw op zo’n moment misschien niet schelen en ik wijd nu bovendien te veel uit.

En manlief kwam maar niet enzo en het duurde en duurde maar, en die parkeerwachter loopt ook gewoon terug naar buiten om vervolgens weer op de uitkijk te gaan staan. En de verloskundige? Ja die staat ook nog ergens haar auto te parkeren natuurlijk. Jaaa, en dat die dikke zwangere dan helemaal alleen loopt te sjokken achter die rolstoel aan naar de verloskamers. ‘Zielloos alleen’ terwijl de ogen van omstanders ‘als speldenprikjes in haar prikten’ zoiets. Emotie doet het altijd goed onder de lezers.

En dan blijkt ze eerst nog met de lift te moeten. Zo van, de vierde verdieping, lekker nog lang niet klaar dus. De drama continues want niemand helpt haar natuurlijk ff met die lift enzo, ach, kan ik dat wel maken of wordt het dan te langdradig? Dan gaat ze rusteloos zitten en wacht ze op alledrie de gesloten liften vol pijn en dan zit er bij een geopende deur net een ziekenhuisbed in met een hoofd die even het hoekje omkijkt en de deuren weer sluit, die voorrang heeft ofzo… Nee, de personage heeft nu toch echt wel hulp nodig. Laten we zeggen dat er plots iemand uit een gangpad aan kwam lopen en vroeg ‘of het wel met je gaat?’ en of ze kon helpen. Zo’n reddende engel, blonde lieve dame, bijvoorbeeld een toevallig voorbijgaande receptioniste ofzo. Ja, want anders is het wel een heel sneu verhaal hè.

WP_000008

Nou dan gaan ze samen naar boven en dan stelt die vrouw natuurlijk allemaal vragen van hoe en waarom maar ziet dat ze ook maar beter haar mond kan houden hahaaa! Och en manlief zou ik haast vergeten. Die komt na een kwartier (wat in zijn vrouw haar ogen uren leek te duren) boven wel aankakken als ze eenmaal op bed mag liggen in de toegewezen kamer. Uiteraard nadat de verpleegkundige ook allemaal vraagtekens boven haar hoofd had bij deze zielige vrouw in rolstoel alleen, die van beneden kwam met 8 centimeter ontsluiting.

Ja en dat hele bevallingsverhaal daar heb ik geen zin in man, het was allemaal een beetje hetzelfde met veel ellende en hechtingen enzo. Maar wat een prachtjong kwam eruit!

Dat ze dan een bos bloemen kreeg in de kraamweek van de parkeerservice na een zelf met moeite geschreven klachtenbrief in kraambed op een bips vol hechtingen is een beetje truttig in het verhaal en laat ik wel achterwege. Of dat ze dan zeggen dat hij op staande voet is ontslagen ofzo, om het ‘goed’ te praten, nee, een beetje mosterd na de maaltijd. Ik laat het wel zo eindigen met het prachtjong en dan is het klaar! Want wat een lekker mopske was het, een dik stevig mannetje met lichtere haartjes. Ik denk dat ik het verhaal maar gewoon eens ga opschrijven.

DSC_0087

PS: lees ook eens over mijn ervaring met een hartritmestoornis tijdens deze zwangerschap.

6 reacties

  1. Hahahah hi-la-risch! Wat een leuke manier van vertellen dit zeg! Je hebt talent. Echt waar.

    Maar dan de bevalling, wat een gekl*** dat je zo alleen door die gang moest enzo! Ik was echt vet kwaad geworden. Maar ja iets met weeen en je daarop moeten concentreren denk ik?

  2. Pingback: Hartritmestoornis tijdens de zwangerschap - Deel 1/3 - Kijk, mama!

  3. Pingback: Hartritmestoornis tijdens de zwangerschap - deel 2/3 - Kijk, mama!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.