Mama mee met Pokémon Go

‘Mama, welke level ben jij?’. ‘Vier’, zeg ik. ‘Ik ben vijf geworden!’ roept oudste zoon (7 jaar) enthousiast. ‘Goedzo!’ zeg ik en ik loop stug door richting huis. De drie slenterende kinderen achter mij moet ik eigenlijk al naar bed brengen. Er is echter geen afstand in de omgeving meer die we even vlot kunnen afleggen. Het zit namelijk vol met zogenaamde Pidgeys, Rattata’s, Caterpies en Weedles van het beruchte spel Pokemon Go. En ik fungeer als draagbare hotspot, batterijlader en telefoonuitleendienst.

IMG_20160803_192559

De avontuurlijke terugweg

De jongens hadden al ‘mijn’ Pokemonballen op gemaakt op mijn telefoon, omdat we -tot vanmiddag tijdens ons PokemonGo-leermomentje via Youtube- niet wisten dat je ook regelmatig je Pokemonballen moet aanvullen. Bij de laatste stop laat ik Marc met mijn telefoon nog even de Pokemon Stop draaien voor een paar ballen voor de volgende dag, waarbij er plots een nog onbekende dikke krab of Parasect (047) tevoorschijn kwam. ‘Ja, een Pokémon! Kom maar hier jongens, bij mij staan!!’ schreeuwt vadertje oudste door de buurt. Nadat we ook die ‘dikke speciale’ hebben gevangen is het al na 21 uur. Ik mail Marcel, thuis aan het babysitten, maar even dat ik eraan kom.

 Screenshot_20160805-082141

Kleine kinderen in het verkeer met beeldscherm

Zo lopen we dus als de Daltons naar huis, met bijna 7 km. op de teller van twee dagen tijd. Het moet een grappig gezicht zijn geweest, want de meeste voorbijgangers lachen ons vrolijk toe. Bovendien vallen we wel op tussen al die rondfietsende pubers en jong volwassenen. Ondertussen moesten de kersverse level 5 Pokémon Trainers een teamkleur kiezen en werd het Julian even te veel van spanning. Hij besloot het voorlopig maar te houden bij Pokémons vangen. Bij iedere oversteek haal ik ze even met de neus uit het scherm door lieflijk te schreeuwen dat ze weer even in real life moeten uitkijken voor het verkeer, wat gelukkig steeds wat beter lijkt te gaan.

IMG_20160804_205216

Plots zien we een Pokemon Stop waar lokmiddel is geplaatst. Nog even blijven we daar kijken. Wanneer ik aan een jongen van ongeveer 12 jaar vraag of we beter kunnen blijven staan bezorg ik hem rode wangen. Hoor ik hier soms niet thuis? Behoort een moeder met lange rok en knot in het haar dat niet te vragen of doen mijn kinderen hem beseffen dat hij nu niet cool bezig is?

De volle laag

Vanaf de laatste Pokemon Stop volgt een klein jongetje van 6 jaar op de fiets ons, welke verbaast is over alle tablets in de handen van de jongetjes achter mij. Lukas roept heel hard tegen mij ‘Mama, welke level ben jij?’, wacht met een ondeugende schuine blik op mijn antwoord en zegt vervolgens trots tegen het fietsende jongetje naast hem dat hij al wel level 5 is. Ook Julian doet er nog een schepje bovenop door te zeggen dat zijn ‘mama’ wel ‘een Spiderman telefoon’ heeft. (De Spiderman telefoonhoesjes waren goedkoper…). Als ik de jongens nog een laatste keer aanspoor om door te lopen omdat het bedtijd is, kijkt het fietsende jongetje mij verbaasd aan en vraagt of ik dan hun moeder ben in plaats van hun zusje…

Conclusie Pokémon Go bij (kleine) kinderen

Kijk, we kennen allemaal het commentaar van een meute mensen (die dit spel nooit speelt) over lang kromgebogen beeldscherm nekken en gevaarlijke verkeerssituaties. Maar wat zijn in mijn ogen de voordelen van dit spel in relatie tot kleine kinderen?

  • Ze leren over ruimtelijk inzicht, door bijvoorbeeld kaart te leren lezen, het wegenstelsel beter te begrijpen en het inschatten van afstanden
  • Ze leren over Noord, Oost, Zuid en West, links en rechts.
  • Hoe groot de concurrentie ook is, ze helpen elkaar altijd op weg met tips en tricks.
  • Ze leren Engelse woorden zoals ‘nearby’ en ‘too far away’.
  • Ze leren ook weer Nederlandse woorden die we niet vaak gebruiken zoals ‘bushalte’ of ‘apotheek’.
  • Ze leren naar o.a. kunstwerken te zoeken en te bekijken in de omgeving. ‘Oh, dat lijkt wel een meneer!’, ‘Oh, daar zitten lampjes in!’, ‘Kijk, daar staat een koe!’ enzovoorts.
  • Ze lopen graag wat verder dan normaal, in de buitenlucht.
  • Ze leren langzaam hoe belangrijk het is goed uit te kijken in het verkeer en hun beeldscherm even te negeren zo nu en dan. Natuurlijk is dit wel even oefenen, want mijn kinderen zijn erg klein, dus snel afgeleid. Maar hoe mooi is het om als ouder er nu alvast bij te zijn en hierin te kunnen helpen begeleiden? In het straatbeeld is het nu eenmaal normaal om op je schermpje te kijken en in plaats van dit te bekritiseren kun je daar in mijn ogen maar beter alvast op ingespeeld zijn.

Laat jij je kind met Pokémon Go spelen en hoe doe je dat?

8 reacties

  1. Leuke blog! 😀 Wel grappig he, dat Pokemon. Ik moet zeggen dat ik het in mijn jeugd niet echt heb meegekregen. Misschien boeide het mij niet zo of was ik er iets te oud voor. Maar het is momenteel gigantisch populair bij jong en oud!

    Onze jongen is er nu nog te jong voor dus wij hebben geen batterijverslindende Pokemon Go op onze telefoon. (De batterij gaat alsnog op aan Youtube filmpjes)

    Succes met level-uppen!

  2. Pingback: Ik als burgertrut met mijn manlief – Kijk, mama!

  3. Pingback: Weekoverzicht #24: Vlindertuin, indoor en duplo – Kijk, mama!

  4. Pingback: Knutsels van de weeK: Natekenen van YouTube en Pokémon Go - Kijk, mama!

  5. Pingback: Mijn telefoon, mijn leven & Win een telefoonhoesje - Kijk, mama!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.