Nieuwe vaste planten: gebroken hartje, wolfsmelk en meiappel

Ik heb vandaag alweer mijn derde, vierde plantje gekocht voor in de tuin. Als ik ook nog de pruimenboom meetel is het al de vijfde. (Nog niet gesproken over de brocolli- en bloemkoolplantjes.)

In ieder geval is het de hoogste tijd om mezelf even mindfull in mijn eerste aanwinsten voor de bloementuin te verdiepen voordat ik weer een jaar en misschien vijftig planten verder ben en de helft van de aanwinsten alweer vergeet.

Allereerste: het gebroken hartje.

Dicentra Spectabilis ‘Valentine’

…oftewel het rode gebroken hartje. Ik had nog nooit een rode variant gezien en aangezien de roze volop te verkrijgen zijn nam ik juist deze mee. Bij ons oude huis had ik de roze en heb daar een hoop plezier van gehad. De hartjes zien er opvallend mooi uit en ook de kinderen vinden ze leuk.

Jammer is wel dat de bladeren halverwege het jaar al geel worden en de plant snel zijn beste tijd heeft gehad. Er blijft dan een gat over tussen de rest van de planten. Daarom combineer ik deze graag met wat groene andere planten eromheen zodat het ‘sterfgeval’ minder opvalt.

De plant is trouwens bladverliezend, maar wel winterhard. Dat betekent dat die het volgende voorjaar weer opnieuw gaat groeien, mits ze het naar de zin heeft. Het schijnt dat ze op moeilijke plekjes goed groeit, zoals onder een boom en in de halfschaduw. Prima, we gaan het meemaken en anders verplaats ik haar met liefde naar een andere plaats. Voor nu staat deze beauty tussen een heg en twee heesters, niet ver van een boom, maar met voldoende lucht en zonlicht om haar heen. Al het zevenblad daar is inmiddels verwijderd en houd ik goed bij. Gaat ze het redden tot volgend jaar? We gaan het zien.

Rode gebroken hartje (dicentra spectabilis 'Valentine') - Kijk, mama!

Dicentra Spectabilis ‘Alba’

Oftewel de witte variant van het gebroken hartje, kwam ik pardoes tegen in de Oude Tol. Deze ging zo hup, mijn karretje in en hup, mee naar huis. Bof ik even!

Witte gebroken hartje (dicentra spectabilis 'Alba') - Kijk, mama!

De derde:

Euphorbia polychroma ‘Bonfire’

… oftewel Wolfsmelk.

Nooit van gehoord, maar ik vond de kleur bladeren opvallend mooi.

Toch bestaan er zo’n 6000 soorten planten binnen de ‘wolfsmelk’ familie dus blijkbaar valt er nog veel over te leren.

Deze plant schijnt op humusrijke tuingrond goed te gedijen, dus in de herfst zal ik ‘m flink verwennen met een laag bladsnippers en compost. Voor nu staat het arme ding in de potgrond vlakbij het gebroken hartje. De worteltjes zijn heel klein en er was weinig kluit, dus ik hoop dat hij het blijft doen. Ik viel voor zijn opvallende donkerrode bladeren en het schijnt dat er bijna lichtgevende gele bloemen bovenuit zullen piepen, dus hoe mooi zal dat contrast straks zijn!

Wolfmelk - Kijk, mama!

De vierde:

Podophyllum Peltatum

Wat een machtig mooie namen hè? Het lijkt een beetje op een hottentottententoonstelling, maar dan anders.

Deze plant wordt ook wel schildvoetblad of meiappel genoemd volgens Google.

Ik ben gevallen voor de bladeren die ik van zo’n dertig meter afstand al opvallend mooi vond vergeleken met al het ander moois bij de kweker. Het leuke is ook nog dat er een kelkvormig wit bloemetje onderaan het parasol-achtige blad komt en vervolgens zal dit een opvallende,  oranje vrucht worden. De plant is erg giftig en hoewel de vrucht eetbaar schijnt te zijn wordt ook hiervoor toch ook gewaarschuwd vanwege maagklachten.

Meiappel - Kijk, mama!

Het lijkt nog een zielige vertoning, maar ik ga er vanuit dat deze baby’s zich vanzelf zullen settelen en voortplanten met wat liefde en aandacht van mij.

2 reacties

  1. Pingback: Laat begonnen met tuinieren? Plant zonnebloemen! - Kijk, mama!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.