Zijn kleine vingertjes reiken naar de rijdende vrachtwagen

on

Mijn fiets zette ik bij de Lidl en ik haalde Ian uit zijn zitje. Twee oude dames stonden kletsend de boodschappen in hun fietstas over te hevelen. Plotseling zie ik dat één mevrouw geschrokken naar de weg kijkt en uitroept: ´Maar waar is die moeder dan ook?!´
Mijn blik gaat naar een klein jongetje, hooguit drie jaar, met krullenbol iets verderop op straat. Met een grote lach en een strekkende arm en een tod in de andere reikt hij naar een langzaam rijdende vrachtwagen. De vrachtwagen is nat van de regen en zijn vingers glijden horizontaal langs de wagen terwijl die rijdt.
Ik vermoed dat de vrachtwagenchauffeur hem niet eens kan zien. Ik kijk snel of Ian nog veilig staat en sprint dan op het jongetje af en haal hem bij de vrachtwagen vandaan. ´Niet doen ,dat is gevaarlijk hoor! Waar is je vader of moeder?´
Tevergeefs kijk ik om me heen. Alleen de oude dames staan nog vol ongeloof bij hun fietsen. Ian staat er vlakbij. Misschien denken ze nu dat ik de moeder van beiden ben.
´In de winkel.´ zegt het jongetje. ´Hey, dat is Ian!´ Nu pas besef ik dat ik hem vaak zie op de peuterspeelzaal waar Ian net op zit.

Snel loop ik naar Ian met het jongetje en heb dan aan beide handen een kind vast. De vrachtwagen rijdt door en ik zie nog geen hollende ouder naar me toe rennen.
Met de kinderen loop ik richting de deur van de Lidl en vraag aan het jongetje of hij wel weet waar in de winkel zijn vader of moeder is. Hij zegt niks, maar ondertussen zoek ik vanachter het raam naar alle gezichten die ik kan zien.
Rijen vol mensen. Heeft niemand iets gezien?
Mijn hartkloppingen zijn nog duidelijk aanwezig.
Dan valt mij één gezicht op van een mevrouw die al turend boven de rij glimlachend naar ons kijkt. Dat zal haar vast zijn. Ze blijft in de rij staan. Het jongetje holt plots de uitgang in terug naar binnen, waarschijnlijk naar zijn mams.

Blijft zij daar gewoon staan? Heeft ze alles wel gezien? Of vindt ze het normaal wat hij doet?
Vindt ze het überhaupt normaal dat haar kind de winkel uit loopt met zo´n drukke straat voor de deur? Houd je kind dan toch bij je verdorie.
Vol ongeloof loop ik nu zelf de winkel binnen met Ian. Jammer dat de uitgang vanaf de ingang niet makkelijk te bereiken is door de gescheiden indeling. Misschien dat ik haar deze week nog op de peuterspeelzaal zie.
Beschuit.
Nee, brood moest ik hebben. Iets verderop.
Ian loopt al voor me uit.

7 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Marije De Gans schreef:

    Huuuuuuuuuuu! Wat een verhaal! Ik heb plaatsvervangend het kippenvel op mijn armen staan. Ik plak mijn zoon het liefste aan mijn lijf vast als ik winkel, zelfs nu hij bijna zeven is. Waarschijnlijk heb ik dat op zijn dertigste nog haha!
    Ik snap überhaupt niet dat die moeder zo’n jong kindje zo buiten laat.
    Hopelijk ben je een beetje van de schrik bekomen x

    1. Ramona schreef:

      Haha, ik ook! Nou, ik ben er nog steeds verbaasd over.

  2. Romy schreef:

    Ik zou me hier ook kapot van schrikken. Wat bizar dat die moeder zo nonchalant reageerde!

    PS waar is Kijk, Mama! gebleven?

    1. Ramona schreef:

      Ik bevond me in een identiteitscrisis en nu probeer ik er weer uit te komen 😉

      Één website voor zowel werkgerelateerde blogs als privé verhaaltjes leek me toch fijner. Vandaar dat ik mezelf langzaam los maak van kijkmama.

      1. Romy schreef:

        Ben allang blij dat jij door blijft bloggen!

  3. MamaMinke schreef:

    Wow nee dat lijkt me niet normaal. Ik zou me kapot schrikken. Precies om die reden zit de kleine dame altijd lekker in de winkelwagen en loopt ze aan mijn hand. Je moet er niet aan denken dat er iets gebeurd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *