Iedereen moet wat

Het water in haar glas op de rollator schudt aan alle kanten over de rand. Ik volg haar naar de keuken, waar de baxter staat. De baxter is een klein kastje waar per tijdsmoment de juiste hoeveelheid medicatie in zakjes zit. Ondanks de eenvoud van het systeem hebben sommige mensen toch nog hulp nodig bij de medicatie-inname.
Het ruikt er heerlijk naar gebraden vlees. Dit is al de tweede keer dat het me opvalt.
´Wat heeft u gegeten? Een lekker gekruide gehaktbal? Het ruikt hier altijd zo lekker.´
´Nee, eigenlijk een klein beetje wat nog over was van gisteren.´
´Gebruikt u vlees van de slager?´ Iets wat ik te weinig doe.
´Ja, ik gebruik altijd vlees van de slager.´
De zakjes medicatie legt ze klaar voor de volgende dag. Ik schrijf de tijden er met pen nog extra groot op en controleer hoeveel bloedverdunners ze gepakt heeft. Alles lag keurig op een rij. Ze was niks vergeten.
´Toen ik nog maar net getrouwd was met mijn man, hebben we besloten dat we vlees haalden bij de slager. Dan maar kleinere stukjes vlees. Vlees van de slager, groente van de groenteman en melk van de melkman.´
We trekken ondertussen samen de gordijnen dicht en ik leg de krant van de buurman naast haar stoel.
Ze vervolgt: ´Mijn man zei altijd, ¨want die moet ook wat¨. Iedereen moet wat. We gingen niet naar de supermarkt om alles te halen. En zo doe ik het nog steeds.´
De volgende dag schuift mijn jongste het winkelmandje langs de schappen vlees in de supermarkt. Ik sla het deze keer maar over en besluit straks nog even naar de slager te gaan.

2 Comments Voeg uw reactie toe

  1. Zo heerlijk, dat mensen werk. En zo hebben jullie re beiden wat aan. 🙂 (weer heerlijk geschreven)

    1. Ramona schreef:

      Dank je! Leuk dat je ff kwam lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *