Julian wordt geen vaatwasser

´Mama, waarom staat die ladder hier?´
´Omdat de glazenwasser is gekomen.´
´Is die ladder voor ons?´
´Nee, die neemt hij zo weer mee als hij klaar is.´
Julian bekijkt de ladder tegen de carport van boven naar beneden en voelt er even aan.
´Ik wil eigenlijk geen politieagent meer worden’ zucht hij diep. ‘En ook geen vaatwasser.´
Hij sleept zijn jas over de grond de gang in.
Het is alsof hij deze keuze vandaag weloverwogen heeft gemaakt naar aanleiding van grote tegenslagen in zijn jonge leven waar ik geen weet van heb.
´Ik denk dat ik papa´s werk ga doen ofzo, ik denk dat dat wel makkelijk is.´
´Wil je mijn werk niet doen dan?´
´Nee, dat is te moeilijk.´ (lees je mee, Marcel?)
Zijn nog steeds te grote spidermanschooltas komt met een plof op de grond.
´Papa drukt op knopjes achter de computer.´ Hij schopt zijn schoenen uit. ´Ik denk dat ik dat wel kan.´ Hij heeft er duidelijk over nagedacht.
´En wat doe ik op mijn werk dan?´
Lange stilte.
´Dan moet je allemaal mensen beter maken enzo. En medicijnen geven. Dat wil ik niet.´
´En pleisters plakken?´
´Ja.´
´Dat is toch leuk?´
´Nee. Dat is niet leuk. Dan zie ik misschien allemaal dingen die ik niet wil zien. Dan ga ik misschien eng dromen.´
Ik pak, misschien toch ietwat teleurgesteld, de schoolbekers en breng ze naar de vaatwasser. ‘Maar jij hebt wel Buurman en Buurmanpleisters…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *