Boekpublicatie ´Wat kan ik van u leren?´: ik was erbij!

Vorige week was het zover. Het boek ´Wat kan ik van u leren?´ werd officieel gepubliceerd. Eindelijk kon ik het boek vasthouden, voelen en ruiken. De inkt was nog vers. Mijn (lees: ons) verhaal staat erin. Een beetje van Lenie (87+ jaar) en een beetje van mij. Hoe is dit allemaal zo ontstaan en hoe heb ik het beleefd?

Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com
Foto genomen door Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com
Initiatiefnemer Edward Molkenboer

Het begon allemaal in het voorjaar toen Edward Molkenboer zijn idee op film had uitgesproken en op Facebook terecht kwam. Ik heb hier een paar keer naar gekeken en over nagedacht: eigenlijk is het een onderwerp wat mij wel aanspreekt. Hoe mooi is het om eenzame ouderen wat extra aandacht te geven met vrijwilligers die een kopje koffie met deze mensen gaan drinken? En hoe leuk is het om hiervoor een verhaal te gaan schrijven van een oudere, wat misschien wel in een boek komt ten goede voor dit project?

Ik zag mezelf niet echt als echte schrijver, maar wat is dat: een echte schrijver? Iemand achter een doktersbureau die met een vulpen bij schemerlicht 40 uur per week dikke boeken schrijft?

Dus gaf ik mezelf op onder het kopje van ´schrijvers gezocht´ en van het één kwam het ander.

50 schrijvers, 50 levenslessen

Een cliënt die ik in eerste instantie in gedachten had om haar verhaal van op te schrijven, was cognitief niet meer flexibel. Ik twijfelde en legde het plan uit bij een collega. Ze dacht met me mee en zo kwam ik uit bij een andere cliënt die warempel nog wilde meewerken ook. Knap vind ik dat, om ergens in te stappen waarvan je eigenlijk nog niet weet hoe het zal uitpakken. Vooral knap van een dame op leeftijd met beperkingen, welke een heel persoonlijk verhaal deelt. Het was dus spannend voor zowel haar als voor mij: want luister ik wel goed naar wat zij zegt? Schrijf ik het wel goed op? Wat vindt zij straks van het eindresultaat en zal zij akkoord gaan voor publicatie? Dit alles heeft meer tijd gekost dan ik had gedacht, maar het is gelukt en dat maakt alles goed.

Een team van 150 vrijwilligers

Edward Molkenboer bleek een heel clubje aan vrijwilligers bij elkaar gesprokkeld te hebben die mij konden helpen met spellingfouten en de planning van het hele traject. Mijn complimenten voor al deze mensen die op de achtergrond druk zijn geweest met alle communicatie, PR, e.d. Geweldig nieuws vond ik het natuurlijk toen ik te horen kreeg dat mijn verhaal, met die van 49 anderen, werd geselecteerd voor het boek!

tompouce ´Wat kan ik van u leren?´
Tompoucen!
Reinaldahuis in Haarlem

Enkele maanden later was het dan zo ver: we mochten naar de boekpublicatie. Lenie zag het niet zitten gezien haar fysieke toestand, maar ze heeft het hele proces ook met grote interesse gevolgd omdat ik haar iedere week nog wel een paar keer spreek. Mijn moeder en ik gingen samen op pad. Een doos vaatwastabletten, een pakje appelsap en een blik bruine bonen in mijn tas. Het was een eind rijden naar Haarlem en er lag nog sneeuw langs de weg.  Dit was overigens niet de reden waarom ik wat rantsoen bij me had. Om de spits te ontwijken vertrok ik extra vroeg en aten we een patatje aldaar. Vervolgens namen we een plekje in het verzorgingshuis (het binnenterras, mensen) waar de boekpublicatie plaats zou vinden. Een mooie, ruime locatie en natuurlijk heel toepasselijk: tussen de ouderen. De boodschappen leverde ik samen met alle andere genodigden in bij Roos Holdrop.

Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com 

Boekpublicatie ´Wat kan ik van u leren?´

Corrie Gramser was de gastvrouw van de avond en nam het woord. Haar kende ik van het filmpje die ons op weg heeft geholpen een goed verhaal te kunnen schrijven. Bizar dat ik iedereen nu pas in real life zag en stil stond bij de kracht van social media. Daarna liet zij het woord aan Edward Molkenboer welke zijn motief om dit boek te schrijven met ons, met zijn zoon prachtig uitlegde. Vervolgens kwam er een schrijfster, een oudere (´het gezicht´ van de voorkant voorkant van het boek) en een fotograaf om de beurt aan het woord om alle aanwezige groepen te vertegenwoordigen. Verder waren er natuurlijk veel andere vrijwilligers aanwezig van de organisatie en niet te vergeten de schrijfcoaches welke in het proces naar het boek ook mijn spellingfouten wisten te ontdekken. Ik heb van iedereen een glimp kunnen opvangen maar helaas weinig gesproken. De avond vloog voorbij en het was ook weer tijd om naar huis te gaan. En de boodschappen? Die had iedereen verzameld voor Edward. Om de kerst mee door te komen!

Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com

De sfeer was gezellig en gemoedelijk. Het publiek was heel erg gemêleerd en dat maakte het ook zo leuk. En wie zag nou niet dat lieve vrouwtje op de rollator zitten, welke van de afdeling was afgelopen, en steeds in slaap sukkelde? Iedereen hield haar in de gaten. Iedereen met een hart voor ouderen.

Foto van Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com

Het Koffieschenk buurtproject voor eenzame ouderen kun je steunen door het boek ´Wat kan ik van u leren?´ te bestellen of simpelweg 4 uurtjes van je tijd te besteden aan koffieschenken. Een bedrag naar keuze doneren kan natuurlijk ook.


Ik daag jou uit om ook een blog te doneren voor eenzame ouderen. Het onderwerp mag zijn ´Eenzaamheid onder ouderen´ of ´Wat kan ik van u leren?´. Meld je aan op www.blog.doneerjouwtalent.nl

Edward Molkenboer en Ramona van den Arend


De mooiste foto´s zijn genomen door Sandra Reed-Gruber van fotogenoten.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.