…en NÚ begint de schoolvakantie!

´Mama, morgen moet ik een grote plastic tas meenemen naar school.´ Dan weet je als ouder hoe laat het is. 1. De vakantie staat voor de deur en 2. Er wachten allerlei geknutselde creaties op je. Deze kunstwerken zullen minstens een week lang stuk voor stuk een plekje van je interieur innemen.

De volgende dag loop ik naar school en tref bij de ingang een moeder aan die net naar buiten komt lopen. Bepakt en bezakt geeft ze de klapdeur een flinke duw met haar schouder en strekt haar nek uit op zoek naar haar jongste kind. Een rondstappende peuter loopt ergens bij haar been mee naar buiten, niet te zien door alle posters en dozen in moeders handen. ¨Waar LÁÁT ik dit allemaal?¨ zijn de bekende woorden.

Eerder die ochtend is er ook weer een voorstelling geweest, zo de dag voor de voorjaarsvakantie. Ouders mochten zien hoe de kinderen hun best deden een stukje op het podium op te voeren. Het was zoals altijd weer een bruisend geheel: onverwacht gegil uit de microfoons, kinderen die in keurige rijen Kinderen Voor Kinderen proberen mee te mompelen, een juf die zich tussen het publiek naar voren wurmt om weer eens het refrein in de juiste maat in te zetten, om nog maar niet te spreken over dat het allemaal veel te lang duurt voor de kleuters, die zich overigens toch keurig wisten te gedragen.

Ondertussen probeert een cliënt mij te bellen voor het annuleren van een afspraak en duik ik een klaslokaal binnen. Een moeder ziet mij en probeert mij enthousiast de teletijdmachine te laten zien die in het lokaal van haar zoon staat, maar had al gauw door dat ik daar niet voor kwam. De muziek stopt een paar tellen later dan de kinderen in gedachten hadden.

Na afloop mochten de ouders nog een kwartiertje in de klassen kijken van de kinderen. Voor mij werd dit museumbezoek overigens een 5-minuten-durende speeddate per kind per klas. Nog altijd meer tijd dan die van het merendeel werkende ouders die afwezig bleven. Tijdens mijn laatste klasbezoek bleek ik nog maar de enige ouder te zijn die kwam kijken naar de LEGO-tesla van mijn zoon. Dertig paar ogen keken mij vragend aan. De juf heette mij welkom en begon alvast wat stukken bleekselderij af te scheuren van het ontvangen schoolfruit. Zij moet zich vast net zo ongemakkelijk gevoeld hebben als mij.

Zodoende eindigt deze schooldag met mijn handen vol vastgespijkerde coladoppen op figuurzaaghout, een zandloper met een inhoud van minstens twee anderhalveliterflessen en een afbladderende koffiezetapparaat van wild beschilderde melkpakken, WC-rollen en vastgelijmde gekleurde puddingvormpjes.

Niet de gymtas met gymkleren en ook niet de zuur ruikende schooltas, maar het klaaglijke ´Waar LÁÁT ik het allemaal?´ is dan ook overtreffend hét startsein van de welverdiende schoolvakantie.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.