Bevallen en dan…? Kibbeling.

Joke had mijn blog gevonden en vertelde vandaag dat ze zo om mijn stukjes moest lachen. Ik voelde mij zeer vereerd, maar ik heb inmiddels weer een hele tijd niks nieuws geschreven. Dat brengt mij op het volgende.

Vandaag ben ik naar de markt gegaan in Wageningen. Na 33 jaar vond ik het wel eens tijd dat ik daar zou kijken. Bovendien zijn daar lappen stof te koop welke ik voor mijn 86e hobby ‘zelf kleding leren naaien’ goed kan gebruiken. Ian mocht mee. Het was lekker weer. We gingen op de fiets.

Op de markt stond natuurlijk ook een viskraam. En een uitje naar de markt met peuter is natuurlijk niet compleet zonder? Juist ja. Een bakje kibbeling.

Kibbeling. We zaten aan het enige aanwezige plastic tafeltje tegenover elkaar naast de viskraam. Rechts van mij een parkeermeter. Links een infrastructuur van electriciteitskabels. Hij met de vork de saus weghappend. Ik met overmatige speekselvloed toekijkend hoe langzaam peuterlief het bakje nooit zal leegeten terwijl ik ambivalerend wat stukken wegsmikkel (want peuter is koning). Het is nog 10 uur ’s ochtends.

Ik kijk naar mijn jongste zoon en naar de kibbeling en herinner mij dat kibbeling het eerste was dat ik at nadat hij geboren werd. Kibbeling in het ziekenhuisbed. Alleen met mezelf in een lege vierpersoonszaal. Manlief was weg, de rest van de familie aan het ophalen. Ik genoot van de lege stille zaal en de kibbeling. Het was één van de verrukkelijkste maaltijden EVER!

NB: Ik weet niet hoe het bij jullie was maar na iedere bevalling had ik megaveel trek honger. Nu mag het zo zijn dat ik onverhoopt in regio Food Valley woon en mag ik van geluk spreken dat ik uit vele opties verse kibbeling kon kiezen vanuit mijn bedje in het ziekenhuis de Gelderse Vallei, maar het besef dat je eigenlijk niet zó ontzettend lang wil wachten op eten – na 24 uur niks eten plus keihard werken (bloed, zweet, poep, pies en tranen) – én behoefte hebt aan een familiebak kibbeling i.p.v. het grootste eenpersoonsbakje, leek er nog niet te zijn. Godzijdank kreeg ik als toetje nog beschuit met muisjes maar dat is natuurlijk ook maar een hap lucht.

Ach. Ik heb het overleefd. Baby sliep naast me. Ik keek uit het raam. Ik wist: ik ben een gelukkig mens. Maar die kibbeling mensen, dat was écht hemels. En dat vergeet ik nooit meer.

Wat aten jullie als eerste na je bevalling?

4 reacties

  1. Geweldig stukje. Ik weet het niet meer maar dat had met die bevalling te maken Maar ik herinner me wel een stuk taart een paar dagen later. Door de zwangerschapsdiabetes had ik een half jaar geen taart gezien dus dat ging er wel in. Kibbeling is altijd lekker hè.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.