Nooit ´alleen een steunkous´

De laatste tijd is het bij ons weer erg druk en zijn alle gaatjes in de routes wel gevuld. I.p. past er geen nieuwe cliënt meer tussen. Zo hadden we recent een teamuitje op vrijdag en vrijdag is de dag waarop alles ´vóór het weekend geregeld moet worden´. Vaak met de nodige nieuwe aanmeldingen. *Note to self: is een teamuitje op vrijdag wel zo handig?* De telefoon ringelde weer eens in de broekzak van collega. Bedenk daarbij een achtergrond van een zonovergoten weiland waarin, afgezien van twee hazen hoofdzakelijk vrouwen, sjokkend op klompen een balletje wegmeppen tussen de koeienvlaaien. Aan de andere kant van de lijn onze vervangende collega in de wijk die bij uitzondering onze diensten overnam (dat is zoveel waard!). Even stilte. ´Een nieuwe cliënt.´ Blikken werden naar elkaar uitgewisseld. Je wil iedereen helpen, maar het moet ook passen in de planning. ´Ah, kom op, het gaat maar over één kous, middenin onze wijk!´. De nieuwe persoon met zorgvraag werd aangenomen en er kon een intake in mijn werkweekend plaatsvinden.

Nu heb ik fluitend op mijn fietsje vaak gedacht: nou, dat is zo gepiept. (Nu fluit ik eigenlijk nooit op de fiets, maar het idee). Echter met de kennis van de huidige tijd denken we allemaal steeds vaker: wat is het verhaal? Wat is de situatie?

Zo kwam een collega eens ´voor steunkousen´ bij iemand die zij aantrof op een hoog-laagbed middenin de woonkamer. Bleken we in een gevorderde palliatieve zorgfase terecht te zijn gekomen. Nu is dat natuurlijk wel heel uitzonderlijk, want hoe verliep de voorafgaande communicatie? Maar om nog wat praktijkvoorbeelden te noemen: wat als de persoon in kwestie mantelzorger blijkt te zijn voor een ernstig gehandicapt kind? Of woonachtig blijkt te zijn in een ernstig vervuild huis? Samenwoont met een partner die mishandelt? Uitgebuit wordt door een louche klusjesman?

Ook dit keer was de zorgvraag in mijn werkweekend weer een unieke situatie al viel de tijdsinvestering wel mee. Maar een steunkous is niet ´maar een steunkous´ waar je in eerste instantie voor komt, zo zie je maar weer. Met die gedachte zat ik na een lange dag zat ik weer vrolijk op mijn fiets naar huis. Het maakt een heel cheesy einde aan mijn blog, maar wát is mijn werk toch leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.