Bellen om een huisarts: ´Is er geen familie inzetbaar?´

Met druppelend gezicht kijk ik om het douchegordijn naar mijn telefoon. Een bekende belt mijn werknummer. ´Wat gek, die bellen normaal nooit?´ Ik schuif mijn handdoek eronderuit en ik droog mezelf af. Zojuist genoot ik nog van een verfrissend rondje hardlopen op mijn laatste vrije dag. Binnen een kwartier ben ik aangekleed en besluit ik meteen terug te bellen. Ze hebben vast een nieuw woonadres met de te verwachte verhuizing of er is echt iets loos. Lang geleden gaf ik een 24-uurs bereikbaarheidsnummer van het lokale thuiszorgteam, maar ze zijn alleen nog bij mij bekend door ´slechts´ huisbezoeken. Ze werken er keihard aan om zonder thuiszorg te kunnen, maar delen wanneer nodig hun zorgen over de gevolgen van de ziekte van de Parkinson.

Er wordt opgenomen: ´…Allerlei telefoonnummers al geprobeerd…opstaan lukt niet meer. Gisteravond met het bezoek naar boven moeten tillen…zo kunnen we het weekend niet in gaan! …Uiteindelijk iemand van het thuiszorgteam kunnen bereiken…komen vanmiddag een plannetje maken. Jij hebt zeker vakantie hè?´

Uit het raam kijkend denk ik na. Deze mensen hebben zich jarenlang zelfstandig kunnen redden. Acute achteruitgang bij parkinson is raar. Hun huisarts is niet te bereiken in het weekend. Ik ken hen al jaren, het thuiszorgteam nog niet. Ik hang op met de afspraak dat ik teruggebeld word bij nieuws. De enige garantie die ik nog mee kon geven is dat ze de levodopa gerust alvast eerder mogen geven, mocht dit nog wat doen aan de mobiliteit. Een kans van bijna niks dat dit in deze situatie ineens zal helpen schat ik zo in.

Na even overleggen met mijn eigen gezin, laat ik de ongeruste familie met een sms weten dat ik er toch bij kan zijn. Met de bloeddrukmeter stap ik in de auto. Er is kans op een te lage bloeddruk gezien het warme weer, de ziekte, weinig drinken en veel transpireren. Ik acht de kans klein met zulke doortastende familieleden, maar dan kan ik enigszins uitsluiten dat er door ‘te weinig vulling’ beperkingen zijn in de mobiliteit. Mocht ik opname wenselijk vinden, waar ik het meest bang voor ben, dan is het sowieso gewenst dat er controles zijn uitgevoerd. De assistentes van de huisartsenpost kunnen je nota bene telefonisch al afwimpelen als je als wijkverpleegkundige geen controles hebt uitgevoerd, terwijl we niet eens altijd met een bloeddrukmeter op stap gaan. Daar rijd je in een acute situatie liever niet voor naar kantoor.

De wijkverpleegkundigen zijn er al met twee vrouw sterk. Adequate, kalme types die het oordeel al klaar hadden: we moeten overleggen met de huisartsenpost. ´Uit bed komen gaat niet, de benen optrekken lukt niet. Je krijgt er geen beweging in.´ Boven trof ik het bekende gezicht aan. Vriendelijk aanwezig als altijd en best alert. Het bekende binnensmonds praten en zoeken naar woorden. Maar bleek en transpirerend. Een klamme arm die ik in de bloeddrukband schuif. De waardes gaven echter geen bijzonderheden aan. Met hulp komt er een knie omhoog, maar deze glijdt al gauw weer terug. Ik krijg totaal geen fysieke medewerking. De trap en badkamer zijn niet toegankelijk. Het bed is niet verstelbaar. Een paar dagen geleden is er nog gedoucht. Dit lijkt een opname te worden.

We gaan bij de familie beneden aan tafel overleggen en bellen de huisartsenpost. Het probleem van de acute achteruitgang bij parkinson wordt uitgelegd. Een reeks van vragen volgt, waaronder de controles en ´of er familie inzetbaar is om extra te komen helpen?´ en ´of we wel zeker weten of de persoon in kwestie wel opgenomen wíl worden?´. Ik krijg plaatsvervangende schaamte voor de vragen die wij als zorgprofessional moeten beantwoorden en de familie ook kan horen. Vragen uit beleid ten gevolge van angstberichten in de media. Het zorgt voor totale stress en ongerustheid bij de familie, welke naast mij roept: ´NATUURLIJK wil diegene opgenomen worden! Wat maken ze ons nou?!´ Ik leg uit dat het normaal is dat er altijd met dit soort vragen bekeken wordt of er echt sprake is van nood. In gedachten irriteert het me dat we als wijkverpleegkundigen door de huisartsenpost niet vertrouwd worden, maar ik beschouw het maar als dubbelcheck.

Het telefoongesprek komt tot een einde. ´De huisarts komt binnen twee uur zelf beoordelen. Leg de medicijnlijst maar vast klaar.´ We spreken af dat als dit een opname wordt, de familie begint met het accepteren van thuiszorg om te helpen ondersteunen in de thuissituatie ná de opname. Emoties komen los en er is wederzijds begrip. De wijkverpleegkundigen en ik vertrekken en wensen sterkte toe. De familie is blij dat er een huisarts komt en oogt bemoedigd. Ik rij de parkeerplaats af en kijk nog even naar de slaapkamer. Ik betwijfel of de ambulancebroeders het straks wel redden, met de brancard de trap af.

Die avond denk ik aan ze. Ik verwacht ieder moment een berichtje, maar verneem nog niks. Ik weet dat een opname altijd erg lang kan duren. Anamnese na anamnese, wachten, medicijnlijstcontrole, wachten, zorgpasjes, kleding regelen, familie op de hoogte brengen… Maar zou de opname überhaupt wel door zijn gegaan vraag ik mij af? De volgende ochtend vroeg krijg ik bericht: Het werd gisteravond te laat je nog te bellen …ligt in het ziekenhuis …zuurstofgebrek, …een scan…wordt nog onderzocht. Er moest zelfs een brandweer met hoogwerker aan te pas komen door het slaapkamerraam…weinig van meegekregen. Het is niet voor niks geweest. Geniet van je vakantie.

Meteen wens ik ze veel sterkte toe en hoop dat ze enigszins kunnen bijkomen van alles. Het is nu wachten op thuiskomst. Terugkijkend naar de vorige dag had ik natuurlijk niet per se hoeven gaan en was het zonder mij ook wel goed gekomen. Maar mijn gevoel zegt dat het goed is geweest dat zij een bekend gezicht hebben gehad in een benauwde situatie. Dat is toch het minste wat je mensen gunt die je al jaren ziet ploeteren met zo´n rotziekte en zich sterk houden om zo min mogelijk hulp te gebruiken.

6 reacties

  1. Inge

    Leuk om je blog te lezen, Ramona. Wat jammer toch dat ik zo vaak wederzijds onbegrip bemerk tussen (thuis)zorg en HAP. Ik heb ervaring in beide takken van sport en wat meer inzicht in elkaars werkzaamheden zal ongetwijfeld de samenwerking ten goede komen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.