Sinterklaas op het schoolplein

´Mam, komen we wel op tijd?´. ´Ja hoor, we zijn veel te vroeg zelfs.´ ´Leuk hè, mam.´ Lukas moet lachen, want hij weet dat ik een hekel heb om op het schoolplein te wachten. ´Ian, kom, dan trekken we je jas aan. Oh gats, wat heb je met je mouw gedaan? Is dat chocomel? Dan doen we eerst een andere trui aan.´ Uiteindelijk staan we volledig aangekleed, met schoenen aan, rugzakken om en al buiten. ´Lukas, waar is je surprise?´ En hop, de voordeur moet weer open. De meest zenuwachtige persoon wil op tijd naar school, maar laat zijn surprise thuis liggen als ik niks gezegd had.

Zo komen we net op tijd aan op een overbevolkt schoolplein. Dacht ik ruim op tijd te zijn, had ik blijkbaar nog vroeger kunnen komen. Bij de fietsenstalling staan wat hulpmoeders kilo´s pepernoten in jute zakken over te hevelen waar ik mijn vraagtekens bij had en ik loop er maar snel voorbij. Geen gaatje te bekennen waar ik mijn trein aan kinderen en surprise tussendoor kan. Er is een pad vrij gemaakt voor sint en zijn pieten waar wij mooi doorheen kunnen sjezen om de surprise binnen te leggen. Het ene kind in mijn arm en de rest achter mij aan. Van achter hoor ik een hoge stem dat we achter de lijn moeten blijven. Zij weet vast niet dat ik met vier kinderen een surprise naar binnen moet brengen.

Twee minuten later sta ik buiten met een kind minder dan toen ik gearriveerd was. Ik ga er maar vanuit dat die ergens bij zijn vriendjes uithangt. We zoeken een plekje langs het lint met wat beter zicht, maar Marc wijst naar het hek langs de weg waar bijna niemand staat. Oh fijn, prima als we de sint grotendeels missen, maar dan is er ten minste rust. Tegelijkertijd word ik aangesproken of dat huilende kind, onzichtbaar in de verte, van mij is. Hij was mij kwijt geraakt en de juf zocht mij. Na een 20 meterslange worsteling door het publiek heb ik het verloren kind weer terug. Ik zie door zijn verdriet dat ik vanmorgen zijn gel nog niet in zijn haren had gedaan. Ik probeer zijn wilde kapsel troostend wat meer plat te kloppen. ´Mama, de juf zei dat we achter de lijn moesten wachten, maar jij liep gewoon door.´ ´Ja, maar jou juf wist vast niet dat de andere juf had gezegd dat we eerst de surprise naar binnen moesten brengen.´ Toch gezellig dat hij liever bij zijn broertjes blijft staan dan bij zijn klas.

De sint komt eraan. In een koets met kermisverlichting en wat pieten. Precies voor onze neus. Wat een verademing. Vorig jaar stond ik oneindig lang te koukleumen met een kind op mijn nek die nog naar de peuterspeelzaal moest, maar dit jaar is de sint keurig op tijd. Het geluidsparratuur doet het niet. Nog slechter dan het jaar ervoor zullen we maar zeggen. Een onbekende juf brabbelde wat onverstaanbaars door de luidspreker en de sint stond een eind verderop met gebogen rug naar het publiek, al op zoek naar de deur. Een vader met kind op de nek gaat precies voor ons staan. Ik stap opzij en kijk wat om me heen. De jongens hebben al geen aandacht meer voor de sint en rennen achter elkaar aan.

Sint en pieten zijn al binnen en de klassen worden bijéén geraapt om achter elkaar naar binnen te gaan. Ik pluk mijn kinderen van het plein en breng ze naar hun groep. Ik zeg ze gedag en loop naar de fiets met Ian, die ik weer op de grond zet. ´Zo´, zei ik. ´Was dat leuk, sinterklaas kijken?´ ´Nee!´ zegt hij. ´Jawel toch?´ zeg ik positief. Ik plant hem op de fiets en fiets langs nog twee andere versierde scholen en sinterklazen om naar de peuterspeelzaal te komen. Morgen. Morgen, is alles weer voorbij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.