Raceverslag: de Acht van Apeldoorn

Het is half 1 en ik zie mijn tante, M., de straat in rijden. Ik pik nog even gauw wat fruit mee, het startnummer wordt opgespeld en gaan met die banaan. Op naar de Acht van Apeldoorn!

Al gauw rijden we het parkeerterrein bij de kazernes in Apeldoorn op en lopen we door naar de lijnbus. Het waait behoorlijk, dus bij de verwarming in de bus is het prima wachten tot deze weg zal rijden.

De ‘tocht’ van Apeldoorn

De deuren gaan weer open en meteen komen we in een mensenmassa terecht. De zon laat zich soms even zien, maar het over het algemeen bestaat mijn uitzicht uit een grote wolkenmassa met daaronder allemaal mensenhoofden en felgekleurde hardloopkleding.

We banen ons een weg naar Orpheus en besluiten snel daarna, gezien het vroege tijdstip, eerst maar de start te gaan opzoeken. Daar zien we net de mensen van de Asselronde binnenkomen. Ik wist niet dat dit eigenlijk best leuk is om te zien! Al die mensen, het publiek, de lopers, hun gezichten…

We krijgen het koud. Rustig lopen weer naar Orpheus. De geur van mensen en zweet. We dumpen onze tas met onze jassen en plegen een laatste plasje. Een enorme rij. Hetzelfde bij de uitgang. Maar goed dat we op tijd weglopen. Nog
een kwartier in de wind wachten in ons startvlak. Na wat lawaai uit de menigte en een bewegende meute voor ons gaan we met 7000 deelnemers meteen hardlopend van start. Twee keer een korte opstopping, maar het valt me allemaal reuze mee.

Mijn haas

M. is mijn haas. Zij heeft namelijk al vaker de 8 km gelopen in haar training en ik niet. En aangezien we een heuvel op moeten gaan lopen blijf ik rustig achter haar. Ik kan altijd nog zakken als het zwaar wordt. Één en al feest langs de weg. Een groot publiek, bandjes, een leuke commentator. Al gauw komt de heuvel. Het publiek dunt zich uit en de muziek verdwijnt. Bovenaan speelt een band en hobbelend kom ik weer rustig op adem. Nog even relaxen en daar gaan we weer, met een lekker tempo verder. Mijn app roept de laatste 6, 7 kilometer hoorbaar om. We halen nog steeds bosjes mensen in die te hard van stapel zijn gegaan. De laatste kilometer en ik voel me nog op en top goed, ik ben blij toe. Ik voel de drang om te racen.

Eindsprint

Ik voer het tempo op en besluit mijn haas los te laten. Al gauw vind ik een nieuwe, een man met een petje die met lange benen de groep voorbij gaat. Ik ga hem achterna. De laatste sprint duurde een eeuwigheid, waar blijft het centrum? Nog even mijn tempo minderen en juist op dat moment komt de groene finishboog te voorschijn in de verte. Als ik mijn adem terug heb pak ik de sprint weer op. 58 minuten op het bord. Ik vertrok bij 7. Het kon me niet veel schelen, maar om de één of andere manier stimuleerde het bord mij nog even harder over de finish te gaan.

Blij dat ik klaar was loop ik lichtelijk ongecoördineerd door, de vrijwilligers stimuleren me door te lopen vanwege de drukte. Langs de kant zoek ik toch een plekje om M. op te wachten. Zij komt binnen een paar minuten ook aanlopen. De meesten lopen rustig over de finish, velen in paren met hun loopmaatje. Even voel ik me asociaal, maar M. en ik weten van elkaar dat we elkaar laten gaan dus is het goed zo.

Samen lopen we door naar de medailles en na een stroperige bedoeling (waarom wacht het publiek altijd ìn de uitweg op hun zo nooit te vinden hardlopende vrienden/familie?!?) komen we weer bij Orpheus. De spullen gepakt, buiten even een foto voor de familie uiteraard en daarna weer naar huis.

Medailles8vanapeldoorn

Uitslag

De hardloopapp was ik vergeten uit te zetten, maar in de avond zag ik op de site dat mijn tijd 51:00 minuten was en daar ben ik erg tevreden mee! Dat was boven mijn verwachting!

8vanapeldoorngegevens.jpg

Aanrader?

Zeker weten dat dit een aanrader is voor hardlopers. Het is goed georganiseerd, alles is duidelijk aangegeven. De wegen zijn mooi, de sfeer is goed. Er zijn genoeg drankjes en snackjes rondom op kraampjes te verkrijgen (wat ik zelf niet nodig had). Wat wel een minpuntje was is dat er weinig bussen waren om ons terug te brengen. We hebben wel een half uur staan wachten en konden net op tijd de tweede bus in komen. Het was proppen geblazen en nog moesten er mensen teleurgesteld langs de kant blijven staan. Maar eenmaal bij de parkeerplaats keken we weer terug op een hele geslaagde middag.

De Acht van Apeldoorn is een onderdeel van de Midwinter marathon Apeldoorn.

De Acht van Apeldoorn - Kijk, mama!

Hardlopen met kinderwagen: het went!

Hardlopen met de kinderwagen begint te wennen. Ik ren sinds kort de ene na de andere  PR op de 5km. Tijd om op te bouwen naar de 10!

Het ergste van hardlopen met de kinderwagen is dat je toch wel aangestaard wordt. Maar ook dat went. Het lukt me nu steeds vaker mezelf af te sluiten van de buitenwereld. Dan loop ik het lekkerst.

Ook het zoeken naar een juist moment is soms lastig. Toch vanuit school beginnen of moet ik eerst Ian thuis nog voeden? En dan het risico nemen het loopje weer uit te stellen omdat een kop koffie op de bank ook wel erg verleidelijk is? Weet ik zeker dat ik dan vanavond wèl een loopje waag?

Het mooie weer de laatste tijd speelt ook mee. Ik heb nog geen enkele winter doorgelopen. Het lijkt er nu toch wel op dat dit me gaat lukken.

En inschrijven voor wedstrijden helpt mij ook. Zo liep ik in december de Nightrun van Ede na de Bergrace by Night in november. Ook in februari staat inmiddels de Acht van Apeldoorn op me te wachten.

Schrijf je in voor een wedstrijd! Het werkt!