Stekje drakenklimop

Stekjeskoorts! 🌱

Aan de straat heb ik een tafeltje vol stekjes voor buurtbewoners.
Er staan wilde hyacinten, aardbei,
maar ook de vaderplant, drakenklimop en Aloë Vera. 🍓
Het tafeltje vul ik regelmatig aan als er weer stekjes over zijn.
Zo kan iedereen zich bekommeren om een plant,
want dat is uiteindelijk waar Floralia voor staat 🌿

Stekjes langs de straat

PS: Floralia Bennekom is een vereniging van mensen die zich bekommeren om planten. Lidmaatschap kost slechts 10 euro per jaar en het eerste jaar is gratis. Leerzaam, leuk en gezellig!

Bloemblad Floralia Bennekom

De tuininspectie

Ieder kwartaal krijg ik een stapeltje folders aangereikt. Dit keer staat er een bos felrode klaprozen op de voorpagina waar ik blij van wordt. Ik ben trotse bezorger van dit blad.

Heel het volk aan de kamerplant

Het blad is van de vereniging Floralia Bennekom. Floralia’s zijn verenigingen die de elite een paar eeuwen geleden hebben opgericht om het verzorgen van kamerplanten te stimuleren. Het was een manier om het gewone volk beschaving bij te brengen. En dat is geen grapje. Inmiddels zijn er niet veel Floralia’s meer, maar in Bennekom is er nog één.

Wat staat er in dat blad?

Het zijn anno 2022 met name de tuinplanten die in het bloemblad staan. De lezer dompelt zich steevast onder in een bad van tips, plantengeschiedenis en medicinale werkingen. Aan de tekst te merken zijn de schrijvers echte kenners. Ook alle perikelen rondom de verzorging van de planten in spannende weersomstandigheden wordt op meelevende wijze medegedeeld. Je kunt het je bijna niet voorstellen.

Bloeiende beschaving in beeld

Bij iedere brievenbus waar ik kom is een uniek stukje beschaving te zien. Geveltuintjes zijn volgepoot met bijzonder grote tulpen. Dubbel verbrede boomspiegels pronken met een geselecteerde bloemenmix van meerdere kleuren paars. Als ik richting de voordeuren loop ontkomt mijn oog niet aan een glooiend tuinlandschap vol fris bijgehouden planten. Ook is er verschil te zien van voorkeur; de ecologische tuin vol bloeiend woestenij en de ouderwetse polletjestuin; iedere plant zijn eigen afgescheiden plekje met rondom aangeharkt kaal zandgrond. Zo hoe mijn opa het vroeger ook deed.

Het jaarlijkse hoogtepunt

De vereniging beoordeelt tweemaal per jaar de tuinen en de boomspiegels. Je kunt als lid namelijk kans maken op de prijs voor de allermooiste. De prijsuitreiking vindt plaats in een drukbezochte zaal vol oude van dagen en is het hoogtepunt van het jaar. Er gaan geruchten dat de tuinbeoordelingen nog wel eens tot verwoede discussies leidt tussen aanhangers van de ecologische tuinen en die van de polletjestuinen. Afijn. Dan heb je een beetje een idee.

En thuis?

Na het zien van al die weelde geef ik thuis mijn uitgedroogde kiemplantjes nog maar een scheut water. Mijn doel is vooral dat ik al mijn voorgekweekte plantjes op tijd de grond in krijg. En dat ik dan in de zomer buiten tevreden op mijn stukje beschaving mag toekijken.

Project Berm

Van saaie berm tot groene ontmoetingsplek

Sinds ik met mijn gezin meer aan huis gekluisterd ben door de coronamaatregelen is er bij mij een idee ontstaan voor de saaie berm tegenover mijn huis. Je voelt ‘m al aankomen: ik ben aan guerilla gardening gaan doen, althans, iemand vertelde mij dat dat het was. En ze had denk ik gelijk.

Laat ik eerst de berm omschrijven. Het is een brede berm, die onregelmatig doorloopt langs de hele straat naast het weiland van huis Boekelo. Momenteel vol met zevenblad, kweekgras en hier en daar een brandnetel. Het kweekgras groeide meters over de bestatring welke ik eerst stukje voor stukje heb verwijderd. Er kwam zelfs een put tevoorschijn. Dan het randje. Vanaf de stoeprand kon ik handmatig met de onkruidsteker stukje voor stukje alle wortels weghalen. Dat vereiste wel wat discipline moet ik zeggen. Maar, na twee maanden ofzo, toen ik er bijna dagelijks even wat aandacht aan had besteed, keek ik uit op een kweekgrasloos geheel. De brandnetels liet ik staan, want, zo leerde ik mede door Floralia; deze is een waardplant voor de vlinders. Dat het nu als poepveldje wordt gezien laat me koud, want ik ben ervan overtuigd dat de bloemen zullen winnen.

Betreft dat poepveldje: mijn overbuurjongen en mijn zoon kwamen op het idee bordjes te maken voor het langswandelend publiek, om te laten weten dat hondendrollen niet gewenst waren. Dit heeft overigens wel een tijdje geholpen. Verder wip ik er zo nu en dan eentje weg met mijn onkruidsteker en probeer me er weinig van aan te trekken. Het goede zal overwinnen. Bovendien is het aanstekelijk. Ook een buurtgenoot een heel eind verderop die al een poging had gewaagd aan de berm is nog fanatieker geworden en inmiddels zijn we met drie buurvrouwen de berm een stukje vrolijker aan het maken.

Het is mijn droom een bloemenzee te maken van de berm en dit zover mogelijk door te laten lopen tot de straat zolang de buurt het goed vindt. Ook de gemeente had er geen bezwaar op, welke ik netjes gebeld had. Ook de aannemer van het groenbeheer had mijn karwei in de gaten en heeft mijn eerste zaailingen zelfs laten staan, iets wat ik niet zo snel verwacht had.

Afijn. In de loop van de tijd ben ik mij gaan verdiepen in biologische zaden ten opzichte van gewone goedkope zaden, maar ook ben ik mij gaan verdiepen in inheemse planten. Dankzij Floralia en veel speurtocht op het internet heb ik nu een lijstje gemaakt van planten die welkom zijn in de berm. Ik verzamel bloemenzaad uit eigen tuin om de berm mee in te zaaien en heb al wat doosjes van natuurmonumenten voor een klein prijsje bemachtigd. Ook heb ik voor weinig geld aan 150 biologische tulpenbollen kunnen komen waarvan het merendeel in mijn eigen tuin staat en de rest de berm in gingen. Daarnaast nog een zakje biologische bloembollen van diverse planten die ik gewonnen had via Groei & Bloei op Instagram. Zo hoop ik op een mooie eerste lente dit jaar.

Omdat ik pas in de zomer begonnen was met het ontwortelen van de grasberm, heb ik laat ingezaaid. Ik had ook kunnen wachten tot volgend jaar maar ik wilde graag dat er nog íéts van groen tevoorschijn zou komen. Hoge verwachtingen had ik niet, met het oog op de droogte die we toen hadden. Toch hebben we nog maanden van feloranje dubbelbloemige goudsbloemen en verschillende afrikaantjes mogen genieten. En dat was nog maar het begin!

Om er nog een scheutje bovenop te doen wil ik ook nog delen dat ik merk dat het inzaaien van de berm goed heeft gedaan bij de buurtbewoners. Menig wandelaar die erlangs liep is geïnteresseerd geweest in de voortgang van de berm. De goudsbloemen werden regelmatig uitvoerig bekeken door verschillende mensen. Iets wat ik vanachter mijn eigen raam natuurlijk kon volgen. Een bijkomstig voordeel daardoor is dat er, ondanks de strenge maatregelen, toch nog gesprekken met elkaar ontstonden daar bij die berm – weliswaar op afstand. Het leek wel een ontmoetingsplek geworden te zijn. Dat komt omdat mensen er even stoppen en kijken, en zo meer kans hebben om elkaar te treffen. Bovendien werd ik regelmatig vriendelijk te woord gestaan door wandelaars en zo vielen we van het ene in het andere gesprek. Zo heb ik naast mijn groene bezigheid toch ook best een sociale zomer meegemaakt als ik terugkijk!

Ik ben natuurlijk niet de enige die een dergelijk initiatief heeft genomen, zo heb ik dus ook genoten van het bericht over het Insectenparadijs in het laatste blad van Floralia en bewonder ik de buurttuin aan de Jonker Sloetlaan al jaren. Ik hoop dat er meer van dit soort initiatieven komen in Bennekom. En al ben je maar een leek, het is zeker ook heel leerzaam. Als je maar ergens begint en niet snel opgeeft.