Stuk docu

Gezien | Stuk (docu)

Je mist iets heel moois als je Stuk nog niet bekeken hebt. Het is een vierdelige docuroman (VPRO) van Jurjen Blick. Tijdens mijn avonddiensten op woensdag besprak ik de docu iedere week met de 82-jarige mevrouw van Dijk. Zij is blind en dol op docu’s en ook zij onderstreept mijn mening. Je kunt Stuk nog terugkijken op de NPO-app. Als verpleegkundige met hart voor je werk moet je dat gewoon even doen.

Het verhaal uit een revalidatiecentrum (en deels bij mensen thuis) is een aanrader om de volgende 5 redenen:

Je ziet de mens en hun verhaal

Het is gefilmd met oog voor de mens in het moment. Je ziet afleesbare emoties, voelt gepaste stiltes en de harde realiteit beleef je mee. Er zijn geen acteurs. Geromantiseerd noemen ze de documentaire wel, maar ik vind het echt. Ik herken zoveel in de thuiszorg. De documentairemaker heeft de accenten goed gelegd. Het lijkt geromantiseerd omdat er in de korte kijktijd veel belangrijke accenten achter elkaar worden voorgeschoteld. Daardoor lijkt het geromantiseerd. Maar bij mij op de werkvloer gebeuren deze momenten zeker ook. Alleen is dat wat meer verspreid door de dienst heen. Je ziet ook in de docu hoe belangrijk het is goed te kunnen luisteren naar iemands verhaal.

de arts en de verpleegkundige zijn ook mensen

Zo gaat het in de praktijk ook; de professional is ook een mens. En die deelt ook iets van zichzelf in het werk. Of diegene nu wil of niet.

De keuzes die je maakt in het menselijk contact en de uitvoering hiervan zijn een stukje van jezelf. Een zorgvrager op mijn werk hoor ik zeggen dat alle medewerkers van ons team een eigen gebruiksaanwijzing hebben. Ik vind het kloppend en mooi. En ik denk dat we daar te weinig bij stil staan.

De documentaire is meeslepend

Doordat je als kijker empathie voelt en meeleeft met de ‘personages’ die hard werken om beter te worden, wil je weten hoe het afloopt. Alle vier de afleveringen wil je zien.

Sommige gefilmde stukjes lopen, niet geregisseerd, wel mooi in elkaar over

Ik had dit vast niet door gehad als ik ‘De Wereld Draait Door’ niet van tevoren had gezien. Maar je volgt als kijker even de patiënt en daarna loop je door de gang mee met de verpleegkundige. Die ene waarvan je al weet dat zij het thuis niet makkelijk heeft. In een ogenblik behandelt zij in de volgende kamer weer een andere bekende personage. Het is een leuk weetje. Knap gefilmd.

De film is goed ingesproken door de maker

Waarvoor mijn complimenten. Het maakt het helemaal af en hij raakt waar nodig de juiste snaar. Hierover meer in deze recensie van het NRC.

Ik heb in stilte ontzettend genoten van deze docu en ik hoop vele anderen.

Gezien | Emma Wil Leven

Gisteren zag ik via de NPO app Emma Wil Leven terug en de nabespreking daarvan. Een documentaire van BNN door documentairemaakster Jessica Villerius over een meisje met anorexia. En het was zo ontzettend boeiend dat ik het de moeite waard vond even te benoemen.

De beelden waren schokkend, maar realiteit. Het verhaal riep bij mij veel vragen op maar ook veel meer begrip (of ten minste, dat denk ik?). Ik merk nu al van mezelf dat ik de valkuil heb nu een grote brei aan facetten te willen benoemen, maar die warrigheid uit mijn hoofd wil ik er niet zo uit gooien. De punten die mij het meest opvielen zijn:

Stoppen met sondevoeding

Hoe komt het, of hoe zit het, dat een arts (of een team van artsen) besluit te stoppen met gedwongen sondevoeding geven met het risico dat ze dood gaat? Na de nabespreking denk ik het beter te kunnen begrijpen. Zij was al zó ver in die ziekte en had alle opties al gehad. Gedwongen sondevoeding liggend op bed in een gordel is niet de manier om te overwinnen van de ziekte. Bovendien geeft het meer stress met meer gevolgen van dien: ik zou ook niet op die manier door het leven willen gaan. En verder heeft het meisje zelf ook een wil, wat gerespecteerd werd.

Spreekt hier Emma of ´het monster´?

Toch vraag ik me af of dit charismatische meisje, die iedereen om de tuin kon leiden, de wil van haar ‘zieke geest’ liet spreken of dat dit echt haar eigen Emma-stem was. Ondanks dat heb ik veel vertrouwen en respect voor het medische team gekregen wat in mijn ogen (vanachter een schermpje) kundig, begripvol en respectvol heeft gehandeld.

Goede zorg wil niet zeggen dat het ´beter´ gaat

De uitzending laat zien hoe ernstig anorexia zich kan ontwikkelen . Vaak horen we van meisjes dat het weer is goed gekomen (met de juiste hulp), maar in dit geval had de ziekte bij dit meisje gewonnen, ondanks goede zorg.

Palliatieve zorg passend bij de mens

Wat ik ook bijzonder en mooi vond om te zien is hoe de palliatieve zorg eigenlijk rondom en met haar georganiseerd werd in Portugal. Zij stond centraal. Van regels werd afgeweken waar nodig.

Geen gelukkig einde

Het is tegelijkertijd bijna niet te bevatten dat de ziekte tot de dood kan leiden. Ik weet dat het kan, maar toch keek ik deze uitzending met ongeloof.

Mijn complimenten voor BNN dat zij dit zo goed in beeld hebben gebracht, respect voor Emma om ons iets te laten zien over haar strijd tot het einde aan toe en respect voor familie, vrienden en zorgverleners om hun verhaal te uiten.

Voor mij was het van belang te zien hoe belangrijk het wéér is DE MENS te zien in de zorg en dat communicatie zo belangrijk is.

Televisie (via Pixabay.com) - Kijk, mama!

Gezien: De moskeemannetjes (2Doc)

Wat een mooie documentaire weer van 2doc: De Moskeemannetjes. Van die programma’s waarvan je kan zeggen: daar heb je wat aan! En je kunt er wat mee.

Bange Nederlanders

Nog altijd ben ik vol ongeloof als ik bange, stugge Nederlanders zie worstelen met islamitische ‘nieuwkomers’. ‘Ze gaan niet weg’ en ‘ze moeten mengen, anders werkt het niet’ (maar dan wel afwachten op het initiatief van de andere kant). Ik begrijp dat ‘vreemd’ ‘eng’ kan zijn (wat de boer niet kent dat vreet hij niet), maar waar is het fatsoen gebleven?! Kom op zeg. Geen bangmakerij de wereld in als je niet weet waar je het over hebt. En nee, de aanslagen dien je niet te associëren met moskeegangers.

De politieagent

Trouwens, toen die politieagent (als eerste in beeld) ´moskeemensen´ zei beet ik even op mijn lip. Of is dat echt een juist woord? En ohja, er mocht niet gesproken worden over patrouilleren. En vervolgens hoor ik dit woord meerdere malen van de journalist. *Zucht.*

Gedreven Marokkaanse moslims

De ‘moskeemannetjes’ zetten zich in voor Allah, voor de moskee, de mensen, maar ook willen ze zich zo graag bewijzen voor de Nederlanders in hun buurt… Aan de ene kant is het aandoenlijk en natuurlijk maatschappelijk heel goed, maar aan de andere kant ook om mij kapot te schamen voor de Nederlanders. Als er meer gastvrijheid zou zijn geweest, was het lang niet zo moeilijk geweest voor deze mannen om zichzelf te bewijzen. Respect voor het harde werk van ze.
Een buurtvader in Ede sprak ik vorig jaar op een wijkfeest waarbij ik EHBO mocht verlenen. Ook hij was, net als deze moskeemannetjes, zo ongelooflijk gedreven en heeft zoveel bergen moeten verzetten om in Ede wat positiefs op gang te kunnen krijgen. Niet alleen om een goed lopende organisatie te worden, maar ook om andere Marokkanen te betrekken. Gelukkig waren er wel een handjevol Nederlanders op het wijkfeest, maar des te meer reden (voor mij althans) om als Nederlander vaker het gesprek aan te gaan op dit soort bijeenkomsten.

Geen vrouwen in beeld

Op Twitter werd terecht geroepen: waar zijn de vrouwen (van de Marokkaanse gemeenschap)? Jammer dat zij niet geïnterviewd werden, wat ook door regels in de religie of cultuur kan komen lijkt mij. Maar ach, wij Nederlanders hebben tot de dag van vandaag ook nog geen perfecte gelijkheid van man en vrouw en hebben hier ook (zeker bij de conservatieven) jarenlang over gedaan om hier wat aan te doen. Dus wie zijn wij om met dit vingertje te wijzen? Ik geloof dat het een kwestie van tijd is dat de Marokkaanse, islamitische vrouwen in Nederland mondiger gaan worden en meer naar buiten zullen treden.

Contact tussen de bubbels

Voordat ik op ´publiceren´ drukte, las ik nog een stukje in de Volkskrant, gezien via Romy van dochterlief.nl: ´Trek aan mijn jas, anders kies ik de makkelijke weg.´ (ook bekend als: ´PVV-stemmers, laat mij de boosheid tegen de elite snappen.´). Daarin wordt uitgelegd dat het ook wel makkelijk is, om in je eigen bubbel te blijven. Maar waarom moeilijk denken? Begin klein: Ga eens eten bij een buurthuis, ga eens naar een wijkfeest, een wijkbijeenkomst, een open sportactiviteit in je buurt, doe eens vrijwilligerswerk. En luister.
Er zijn zat mensen te ontmoeten die je een link geven naar mensen waar je normaal niet zo gauw mee zou praten. Stel je open en probeer het eens. En laat je niet leiden door angst. Contact met de ander is mijn inziens het begin van het oplossen van misverstanden en het creëren van sterke banden.