Raceverslag Bergrace by Night

Met twee andere dames ging ik weer naar Ouwehands Dierenpark. Ik ga vaak met een vast clubje bekenden naar de hardloopwedstrijden. Dan is het altijd net iets gezelliger dan alleen gaan.
De weg was rustig, parkeren ging weer prima. Het muntje weer ingeleverd voor het bekende lichtstaafje in het gezellige discotheekachtige junglerestaurant vol andere lopers. Ondertussen finishten daar de lopers van de 3,3 km net voor de deur. We liepen naar de bus (lekker warm!) en na een kort ritje moesten we vervolgens een klein half uurtje wachten bij de kerk in het centrum van Wageningen. Wat een kou!
Gelukkig zijn daar ook de kroegen die open waren en terrasverwarming hebben. Eigenlijk mocht ik niet klagen, want het was droog en er was weinig tot geen wind. We baanden ons wat dichter bij de menigte en vonden een redelijk beschut plekje met een vleugje warmte van de verwarming. Hulde aan deze kroegbazen, want iedereen gaat er naar het toilet, niemand koopt een drankje (tenzij je met een volle blaas wil hardlopen), iedereen wil bij de verwarming staan EN ze zijn een belangrijk onderdeel van de gezellige sfeer op het plein. Zouden ze vergoeding krijgen? Of is het gewoon stom dat er geen gratis toiletten beschikbaar zijn bij de start?
De warming-up. Aangezien ik bij de kroeg stond deed ik nu maar niet mee, zo tussen de bloembak, mijn loopmaatje en wat pratende mensen achter me. Maar normaal zou ik wel mee hebben gedaan, daar bij het podium en de start. De mannen mochten tien minuten  eerder beginnen. Daarna de vrouwen. Al gauw viel het me op dat er meer jonge meiden meededen dan oudere dames, vergeleken met de race in november. Het aantal was ook wat kleiner.
Na het startsein om 22.15 uur, kwam ik meteen lekker op dreef. Al gauw liep ik de meute hobbelende meiden voorbij. Zelf ben ik er ook één, maar dan net iets sneller. En de essentie is dat je je geaccepteerd voelt, op wat voor tempo je ook zit. Ik voelde me weer als een springende koe die voor het eerst weer naar buiten mocht en ik raakte mijn loopmaatjes snel kwijt. Ik had behoefte aan een leeg stukje asfalt voor me, zonder wiebelende achterkanten voor me. Een tijd lang bleef ik lopen bij een meisje in het roze met een groene lamp om haar arm, mijn haas.
Na de oversteek kreeg ik dan toch zijsteken in mijn buik. Gelukkig hoefde ik niet meteen te stoppen, maar moest wat gas terug nemen om door te kunnen gaan. Mijn haas sprintte vooruit. Wel gaf het psychisch even een klap. Op dit stuk begon het ook te regenen. Eerst even niet erg, het koude water op mijn verhitte gezicht, maar het maakte alles wel wat zwaarder. Onderweg stonden wat punten met muziek en laserverlichting, dat best enerverend werkte.
Na een tijd lang niet lekker lopen en balen, hoorde ik achter me een deelneemster tegen haar loopmaatje zeggen dat ze beter door haar neus kon inademen. Ik was helemaal vergeten dat dat ook kon helpen bij zijsteken, dus ik probeerde het meteen. Het werkt! Dus bij deze: meisje met kort haar, geel shirtje, die een sprintje voor me nam op de Grebbeberg, bedankt!
De berg, oftewel de laatste kilometer. Ik heb me een hele tijd in moeten houden met lopen en dat is maar goed ook. Ik had nog energie over voor dit zware stuk. De regen kwam alsmaar harder uit de lucht zetten. Het donkere bos naderde. Mijn buikpijn verdween meteen bij de berg, mede ook vanwege een ander loopje. Korte, hogere passen. Geleerd bij een testloop in 2014. Het grind, het natte zand, modder en plassen, alles voelde ik onder mijn voeten voorbij komen. Het voordeel is dat er nu geen dennenappels of kastanjes en takken te voelen waren (of wat het ook mocht zijn in het najaar). Ook de grote stenen waren er niet. Misschien dat alles netjes was opgeruimd of het is het voordeel van het voorjaar. Wel was het pikkedonker, op de mooie vlammetjes langs de weg na, want er waren maar weinig lopers om mij heen met lampjes.
De berg overleefd zonder te lopen, kwam ik boven met loodzware benen. De bocht om, langs de straatverlichting, het publiek… Ik kreeg wat meer energie en ik kon weer een eindsprintje trekken. Hatsaflats. Het was weer gelukt!
De sportdrank van ‘Freeway’ (Lidl) was trouwens erg lekker en de medaille krijgt weer een plekje in mijn kast. De andere meiden kwamen al gauw en een loopmaatje die dit jaar niet mee kon doen stond ons heel lief op te wachten met bloemen. Met het zweet en de regen werd het het al gauw een koude bedoeling, dus hup, de jassen gepakt in het jungle restaurant, een foto voor Facebook en terug naar de auto. Gelukkig hadden we plastic tassen onder onze schoenen, want thuis in het licht zag ik dat mijn schoenen en onderbenen onder de blubber zaten. IJskoud heb ik heel lang onder een hete douche gestaan, wat was ik daaraan toe! Met spierpijn de volgende dag schrijf ik deze blog. Kapot was ik vanmorgen toen ik voor het afzwemmen van Lukas weer op tijd op moest staan, maar verder rustig aan gedaan vandaag. In november doe ik waarschijnlijk gewoon weer mee, want het blijft altijd een gezellige en sfeervolle run!

Mijn voorbereiding op de Bergrace by Night #4

Vanavond om 22.15 is het zover. Met een stelletje dames zal ik weer zwoegen door weilanden, bos en het mulle zand. Deze race vind plaats in zowel het voor- als het najaar. Afgelopen najaar deed ik de 5,6 km om weer rustig ‘postnataal’ te beginnen, dit keer de, voor mij ook bekende, 7,6 km. Hoe heb ik me als moeder Gans van vier kleine jongetjes de afgelopen maanden voorbereid?

  • Minimaal twee keer per week hardlopen, of het nu lekker gaat of niet.
  • Weinig tijd over tussen kinderen wegbrengen, boodschappen halen en kinderen ophalen? Dan maar een keertje niet douchen (ziehier de slonsmoeder).
  • Of dan maar een keertje in alle vroegte in mijn sporty outfit het schoolplein op.
  • Of met een wakkere baby om half zes ’s ochtends alvast een rondje rennen om vervolgens KAPOT te zijn tegen etenstijd.
  • Een beetje proberen te fietsen onder werktijd in plaats van de auto pakken (lees: twee geslaagde pogingen).
  • Of een huiskamer workout omdat mijn kind niet meewerkt.
  • Of plannen maken in de avond alleen te gaan hardlopen, om vervolgens in plaats daarvan toch in te storten als de kinderen op bed liggen, maar dan wel de volgende ochtend GAAN.
  • Proberen ‘bergjes’ mee te pakken: een keer een helling van een viaduct of een stukje oplopend bospad (lees: drie keer).

Het is wel duidelijk dat ik vooral ga voor de lol en niet om de tijd. En om te zeggen dat ik het toch maar weer gedaan heb. Het is deze keer wel de eerste keer dat ik een race doe vlak na de winter, omdat ik normaal nooit door heb getraind tijdens de winter. Een mooi begin van het hardloopjaar dus. En toch een schouderklopje van mezelf waard.


Raceverslag: de Acht van Apeldoorn

Het is half 1 en ik zie mijn tante, M., de straat in rijden. Ik pik nog even gauw wat fruit mee, het startnummer wordt opgespeld en gaan met die banaan. Op naar de Acht van Apeldoorn!
Al gauw rijden we het parkeerterrein bij de kazernes in Apeldoorn op en lopen we door naar de lijnbus. Het waait behoorlijk, dus bij de verwarming in de bus is het prima wachten tot deze weg zal rijden.

De ’tocht’ van Apeldoorn

De deuren gaan weer open en meteen komen we in een mensenmassa terecht. De zon laat zich soms even zien, maar het over het algemeen bestaat mijn uitzicht uit een grote wolkenmassa met daaronder allemaal mensenhoofden en felgekleurde hardloopkleding.
We banen ons een weg naar Orpheus en besluiten snel daarna, gezien het vroege tijdstip, eerst maar de start te gaan opzoeken. Daar zien we net de mensen van de Asselronde binnenkomen. Ik wist niet dat dit eigenlijk best leuk is om te zien! Al die mensen, het publiek, de lopers, hun gezichten…
We krijgen het koud. Rustig lopen weer naar Orpheus. De geur van mensen en zweet. We dumpen onze tas met onze jassen en plegen een laatste plasje. Een enorme rij. Hetzelfde bij de uitgang. Maar goed dat we op tijd weglopen. Nog
een kwartier in de wind wachten in ons startvlak. Na wat lawaai uit de menigte en een bewegende meute voor ons gaan we met 7000 deelnemers meteen hardlopend van start. Twee keer een korte opstopping, maar het valt me allemaal reuze mee.

Mijn haas

M. is mijn haas. Zij heeft namelijk al vaker de 8 km gelopen in haar training en ik niet. En aangezien we een heuvel op moeten gaan lopen blijf ik rustig achter haar. Ik kan altijd nog zakken als het zwaar wordt. Één en al feest langs de weg. Een groot publiek, bandjes, een leuke commentator. Al gauw komt de heuvel. Het publiek dunt zich uit en de muziek verdwijnt. Bovenaan speelt een band en hobbelend kom ik weer rustig op adem. Nog even relaxen en daar gaan we weer, met een lekker tempo verder. Mijn app roept de laatste 6, 7 kilometer hoorbaar om. We halen nog steeds bosjes mensen in die te hard van stapel zijn gegaan. De laatste kilometer en ik voel me nog op en top goed, ik ben blij toe. Ik voel de drang om te racen.

Eindsprint

Ik voer het tempo op en besluit mijn haas los te laten. Al gauw vind ik een nieuwe, een man met een petje die met lange benen de groep voorbij gaat. Ik ga hem achterna. De laatste sprint duurde een eeuwigheid, waar blijft het centrum? Nog even mijn tempo minderen en juist op dat moment komt de groene finishboog te voorschijn in de verte. Als ik mijn adem terug heb pak ik de sprint weer op. 58 minuten op het bord. Ik vertrok bij 7. Het kon me niet veel schelen, maar om de één of andere manier stimuleerde het bord mij nog even harder over de finish te gaan.
Blij dat ik klaar was loop ik lichtelijk ongecoördineerd door, de vrijwilligers stimuleren me door te lopen vanwege de drukte. Langs de kant zoek ik toch een plekje om M. op te wachten. Zij komt binnen een paar minuten ook aanlopen. De meesten lopen rustig over de finish, velen in paren met hun loopmaatje. Even voel ik me asociaal, maar M. en ik weten van elkaar dat we elkaar laten gaan dus is het goed zo.
Samen lopen we door naar de medailles en na een stroperige bedoeling (waarom wacht het publiek altijd ìn de uitweg op hun zo nooit te vinden hardlopende vrienden/familie?!?) komen we weer bij Orpheus. De spullen gepakt, buiten even een foto voor de familie uiteraard en daarna weer naar huis.

Uitslag

De hardloopapp was ik vergeten uit te zetten, maar in de avond zag ik op de site dat mijn tijd 51:00 minuten was en daar ben ik erg tevreden mee! Dat was boven mijn verwachting!

Aanrader?
Zeker weten dat dit een aanrader is voor hardlopers. Het is goed georganiseerd, alles is duidelijk aangegeven. De wegen zijn mooi, de sfeer is goed. Er zijn genoeg drankjes en snackjes rondom op kraampjes te verkrijgen (wat ik zelf niet nodig had). Wat wel een minpuntje was is dat er weinig bussen waren om ons terug te brengen. We hebben wel een half uur staan wachten en konden net op tijd de tweede bus in komen. Het was proppen geblazen en nog moesten er mensen teleurgesteld langs de kant blijven staan. Maar eenmaal bij de parkeerplaats keken we weer terug op een hele geslaagde middag.
De Acht van Apeldoorn is een onderdeel van de Midwinter marathon Apeldoorn.