NAH-Café Ede

Het NAH-Café Ede

Vandaag ben ik een kijkje gaan nemen bij het NAH-café in Ede.
Gewoon om te zien wat het zoal is.
Is het er gezellig? Laagdrempelig? Wat is er te doen?
Als wijkverpleegkundige is dat handig om te weten.
Wellicht kan ik het eens als tip meegeven aan iemand.

Creatieve avond

Dus ik fietste vanavond naar het NAH-Café en was zeer benieuwd.
We zouden iets creatiefs gaan doen.
2,50 voor de knutselspullen en ik hoefde verder niks mee te nemen.
Drankjes worden verzorgd.

Gezellige drukte

Het Café wordt gerund door Wilma en Dave.
Hartstikke leuke, enthousiaste mensen,
zelf met NAH.
Het bleek er wat drukker dan verwacht vanavond.
Iets wat niet vanzelfsprekend was.
Ze bestaan namelijk nog geen jaar.
En hebben ook nog een tijdje last gehad van de lock-down.
De vraag is er dus wel naar.

Ontwikkeling

Omdat het café nog niet zo lang bestaat,
is het nog wat zoeken naar wat handig is qua invulling en indeling.
Zo ook wat betreft de drukte van vandaag;
daar moet nog een weg in gevonden worden.
Misschien dat de ruimte beneden in de Meerpaal benut zal gaan worden.
Die is wat groter.
Of dat de groepjes toch wat verspreid door de ruimte zullen gaan zitten.
Afijn. Aan verbetering wordt gewerkt.

De kans is groot dat op het moment van lezen,
dit alweer verbeterd is.

Mobiel

Ik ging in ieder geval met een mooie creatie naar huis.
Een mobiel heb ik gemaakt,
voor wat plantjes in te hangen of iets dergelijks.
Heerlijk kneuterig.

Ondertussen gezellig kunnen kletsen,
want iedereen moest wachten op een schaar.
Dan begin je vanzelf wel te kletsen.
(Heel slim.)

Contactgegevens

De website is hier te vinden.
Daarnaast hebben ze ook een Facebook-pagina.

Het is i.p. iedere tweede woensdag van de maand.
In de Meerpaal, Ede.
Om en om zou er iets creatiefs te doen zijn.
Of een inloopavond met alleen koffie.
De sfeer is lekker los, gemakkelijk, gezellig.
Geen zielige of serieuze praatjes waar iedereen in mee moet gaan.
Maar gewoon, wat iemand bezig houdt.
En waar men zin in heeft.

Goed bezig Wilma en Dave! Ga zo door toppers!


Petri Bakker Fotografie

Opleiding casemanagement dementie

Afgelopen jaar deed ik de opleiding casemanagement dementie. Eerst intern bij Buurtzorg en daarna aan de Christelijke Hogeschool Ede. Vele malen heb ik mij afgevraagd of ik wel met het goede bezig was. En ja, ondanks de tijd en energie die ik steek in een nieuwe studie is het wel de moeite waard. Nu al.

Verdieping

Als wijkverpleegkundige of als parkinsonverpleegkundige ben je vaak al de spin in het web. Toch merkte ik dat zodra er bij de cliënten geheugenproblemen om de hoek kwamen kijken, er meer intensieve zorg nodig was. De opleiding casemanagement dementie helpt om meer grip op de situatie te krijgen.

Casemanagement in een notendop

Kort gezegd geef ik voorlichting over geheugenproblematiek, ben ik veel meer bezig met ACP-gesprekken en ben ik meer zaken aan het coördineren en plannen dan dat ik gewend was. Als casemanager ben je nog intensiever met de naasten in gesprek en beweeg je mee met alle complexiteit in en rondom de casus en de te regelen zorg. Alle zeven CanMEDs-rollen die je als hbo-verpleegkundige behoort te hebben, zullen wederom aan bod komen.

Vier tips

Wat mij het meest opvalt is hoe snel mijn agenda vol is gelopen het afgelopen jaar. In korte tijd ben ik druk geweest met multidisciplinaire overleggen, aanvragen aan het doen binnen het financieringsstelsel (WMO, WLZ etc.) en familiegesprekken. Het begeleiden van mensen met dementie en hun naasten kost meer tijd dan ik van te voren had ingeschat. Graag wil ik je vier tips meegeven als je overweegt aan de opleiding te gaan beginnen:

1. houd overzicht in je agenda

De opleiding heeft van te voren bekend gemaakt hoeveel studielasturen hiervoor staan. Schrijf dit op en reken van te voren uit hoeveel uren je per week aan je opleiding zal gaan besteden. Plan hier vrij voor. Of nog beter: zorg ervoor dat je één dagdeel in de week vrij hebt om ongestoord aan je opleiding te werken. Zéker als je thuis nog een gezin hebt. En hobby’s. En sport. En een sociaal leven.

2. Kantoordag

Daarnaast is één dag kantoor wel prettig. Er komt namelijk meer administratie en overlegtijd bij dit werk kijken dan dat ik als verpleegkundige gewend was. Met een WLZ-aanvraag voor één cliënt kan ik zo anderhalf tot drie uur zoet zijn. Als je dit tussen de routes door plant kun je het vaak niet in één keer af krijgen en ben je met andere telefoontjes al snel afgeleid. Als wijkverpleegkundige heb ik als doel zoveel mogelijk het casemanagement op aparte dagen te doen. Plannen blijkt al gauw topsport.

3. Vrije tijd inplannen

Omdat ik zowel als verpleegkundige als casemanager een druk bestaan heb, merk ik dat het van belang is om ook mijn sociale activiteiten te plannen. Koffie drinken met vriendinnen, een weekendje weg met de kinderen, sporten, vrijwilligerswerk: plan ik allemaal in. Houd ook gaatjes vrij om werk en sociale activiteiten eventueel te kunnen combineren. Zo kan ik tussen twee huisbezoeken door eens lunchen met een vriendin. Daarnaast zijn gaatjes vrij ook handig voor ongeplande urgente acties of gewoon een keer: de was ophangen. Het voordeel is dat je als casemanager je tijd zelf kan indelen.

4. Stel verwachtingen bij

Wees je ervan bewust dat je niet direct expert ben ja de opleiding casemanagement dementie. De opleiding is een hulpmiddel om je functioneren op een hoger niveau te tillen. Hoe je dit in de uitvoering gaat doen, ligt aan jezelf. En niet iedereen groeit daarin even snel of functioneert op hetzelfde niveau. Mijn tip is om niet te veel cliënten tegelijkertijd aan te nemen en bewust alle facetten van het vak met je huidige cliëntenbestand te doorlopen en hiervan te leren zonder te veel tijdsdruk. Kwaliteit gaat voor kwantiteit.

Heb je hier iets aan gehad en ga je aan de slag met de opleiding? Ik vind het heel leuk als je een reactie achter laat!

Wil je meer lezen over mijn werk in de wijk? Lees dan de blogs van deze categorie.

Ben jij ook aan het studeren en wil je weten hoe je een inhoudsopgave maakt in Word? Lees dan deze blog.

Thomas van der Meer columnist Volkskrant

Gelezen | Columns van Thomas van der Meer

Soms kies ik ervoor minder tijd te besteden aan lekker lezen. Momenteel vreet mijn studie (casemanagement dementie) bijvoorbeeld veel tijd. Gelukkig is dat tijdelijk. Maar wát ik nu lees, vind ik écht de moeite waard.

Gewoon in de krant

Ten eerste bewonder ik zijn schrijfstijl ontzettend. Het leest snel omdat het kort is en zo goed omschreven. Alles spreekt direct tot de verbeelding. Hij heeft mensenkennis die ik herken uit ons overeenkomstige werk. Hoe belangrijk is het dat mensen uit de zorg meer in beeld komen! En ten tweede gaat het om onderwerpen die me aanspreken; zowel maatschappelijk als verpleegkundig.

De columns van Thomas van der Meer zijn voor mij een reden geweest weer lid te worden van de Volkskrant (online). Ik kan me zó ontzettend in hem inleven dat iedere nieuwe column voor mij weer een GENOT is.

Instagram

Hij is te volgen op Instagram waarin hij ook in zijn stories deelt wanneer er weer een nieuw artikel online staat. Heel handig. Volg hem!

Ik ben fan

Thomas, bedankt dat ik je gegevens mag delen op mijn blog en dat je zo vlot reageert (idem als de Volkskrant).

Ik hoop nog láng te mogen genieten van jou stukjes. Mijn note to self is om Welkom bij de Club te bestellen zodra ik klaar ben met mijn studieboeken.

Stuk docu

Gezien | Stuk (docu)

Je mist iets heel moois als je Stuk nog niet bekeken hebt. Het is een vierdelige docuroman (VPRO) van Jurjen Blick. Tijdens mijn avonddiensten op woensdag besprak ik de docu iedere week met de 82-jarige mevrouw van Dijk. Zij is blind en dol op docu’s en ook zij onderstreept mijn mening. Je kunt Stuk nog terugkijken op de NPO-app. Als verpleegkundige met hart voor je werk moet je dat gewoon even doen.

Het verhaal uit een revalidatiecentrum (en deels bij mensen thuis) is een aanrader om de volgende 5 redenen:

Je ziet de mens en hun verhaal

Het is gefilmd met oog voor de mens in het moment. Je ziet afleesbare emoties, voelt gepaste stiltes en de harde realiteit beleef je mee. Er zijn geen acteurs. Geromantiseerd noemen ze de documentaire wel, maar ik vind het echt. Ik herken zoveel in de thuiszorg. De documentairemaker heeft de accenten goed gelegd. Het lijkt geromantiseerd omdat er in de korte kijktijd veel belangrijke accenten achter elkaar worden voorgeschoteld. Daardoor lijkt het geromantiseerd. Maar bij mij op de werkvloer gebeuren deze momenten zeker ook. Alleen is dat wat meer verspreid door de dienst heen. Je ziet ook in de docu hoe belangrijk het is goed te kunnen luisteren naar iemands verhaal.

de arts en de verpleegkundige zijn ook mensen

Zo gaat het in de praktijk ook; de professional is ook een mens. En die deelt ook iets van zichzelf in het werk. Of diegene nu wil of niet.

De keuzes die je maakt in het menselijk contact en de uitvoering hiervan zijn een stukje van jezelf. Een zorgvrager op mijn werk hoor ik zeggen dat alle medewerkers van ons team een eigen gebruiksaanwijzing hebben. Ik vind het kloppend en mooi. En ik denk dat we daar te weinig bij stil staan.

De documentaire is meeslepend

Doordat je als kijker empathie voelt en meeleeft met de ‘personages’ die hard werken om beter te worden, wil je weten hoe het afloopt. Alle vier de afleveringen wil je zien.

Sommige gefilmde stukjes lopen, niet geregisseerd, wel mooi in elkaar over

Ik had dit vast niet door gehad als ik ‘De Wereld Draait Door’ niet van tevoren had gezien. Maar je volgt als kijker even de patiënt en daarna loop je door de gang mee met de verpleegkundige. Die ene waarvan je al weet dat zij het thuis niet makkelijk heeft. In een ogenblik behandelt zij in de volgende kamer weer een andere bekende personage. Het is een leuk weetje. Knap gefilmd.

De film is goed ingesproken door de maker

Waarvoor mijn complimenten. Het maakt het helemaal af en hij raakt waar nodig de juiste snaar. Hierover meer in deze recensie van het NRC.

Ik heb in stilte ontzettend genoten van deze docu en ik hoop vele anderen.

Televisie (via Pixabay.com) - Kijk, mama!

Gezien: De moskeemannetjes (2Doc)

Wat een mooie documentaire weer van 2doc: De Moskeemannetjes. Van die programma’s waarvan je kan zeggen: daar heb je wat aan! En je kunt er wat mee.

Bange Nederlanders

Nog altijd ben ik vol ongeloof als ik bange, stugge Nederlanders zie worstelen met islamitische ‘nieuwkomers’. ‘Ze gaan niet weg’ en ‘ze moeten mengen, anders werkt het niet’ (maar dan wel afwachten op het initiatief van de andere kant). Ik begrijp dat ‘vreemd’ ‘eng’ kan zijn (wat de boer niet kent dat vreet hij niet), maar waar is het fatsoen gebleven?! Kom op zeg. Geen bangmakerij de wereld in als je niet weet waar je het over hebt. En nee, de aanslagen dien je niet te associëren met moskeegangers.

De politieagent

Trouwens, toen die politieagent (als eerste in beeld) ´moskeemensen´ zei beet ik even op mijn lip. Of is dat echt een juist woord? En ohja, er mocht niet gesproken worden over patrouilleren. En vervolgens hoor ik dit woord meerdere malen van de journalist. *Zucht.*

Gedreven Marokkaanse moslims

De ‘moskeemannetjes’ zetten zich in voor Allah, voor de moskee, de mensen, maar ook willen ze zich zo graag bewijzen voor de Nederlanders in hun buurt… Aan de ene kant is het aandoenlijk en natuurlijk maatschappelijk heel goed, maar aan de andere kant ook om mij kapot te schamen voor de Nederlanders. Als er meer gastvrijheid zou zijn geweest, was het lang niet zo moeilijk geweest voor deze mannen om zichzelf te bewijzen. Respect voor het harde werk van ze.
Een buurtvader in Ede sprak ik vorig jaar op een wijkfeest waarbij ik EHBO mocht verlenen. Ook hij was, net als deze moskeemannetjes, zo ongelooflijk gedreven en heeft zoveel bergen moeten verzetten om in Ede wat positiefs op gang te kunnen krijgen. Niet alleen om een goed lopende organisatie te worden, maar ook om andere Marokkanen te betrekken. Gelukkig waren er wel een handjevol Nederlanders op het wijkfeest, maar des te meer reden (voor mij althans) om als Nederlander vaker het gesprek aan te gaan op dit soort bijeenkomsten.

Geen vrouwen in beeld

Op Twitter werd terecht geroepen: waar zijn de vrouwen (van de Marokkaanse gemeenschap)? Jammer dat zij niet geïnterviewd werden, wat ook door regels in de religie of cultuur kan komen lijkt mij. Maar ach, wij Nederlanders hebben tot de dag van vandaag ook nog geen perfecte gelijkheid van man en vrouw en hebben hier ook (zeker bij de conservatieven) jarenlang over gedaan om hier wat aan te doen. Dus wie zijn wij om met dit vingertje te wijzen? Ik geloof dat het een kwestie van tijd is dat de Marokkaanse, islamitische vrouwen in Nederland mondiger gaan worden en meer naar buiten zullen treden.

Contact tussen de bubbels

Voordat ik op ´publiceren´ drukte, las ik nog een stukje in de Volkskrant, gezien via Romy van dochterlief.nl: ´Trek aan mijn jas, anders kies ik de makkelijke weg.´ (ook bekend als: ´PVV-stemmers, laat mij de boosheid tegen de elite snappen.´). Daarin wordt uitgelegd dat het ook wel makkelijk is, om in je eigen bubbel te blijven. Maar waarom moeilijk denken? Begin klein: Ga eens eten bij een buurthuis, ga eens naar een wijkfeest, een wijkbijeenkomst, een open sportactiviteit in je buurt, doe eens vrijwilligerswerk. En luister.
Er zijn zat mensen te ontmoeten die je een link geven naar mensen waar je normaal niet zo gauw mee zou praten. Stel je open en probeer het eens. En laat je niet leiden door angst. Contact met de ander is mijn inziens het begin van het oplossen van misverstanden en het creëren van sterke banden.